Unia Europejska wprowadza Pakt Migracyjny – Wielka Brytania przygotowuje się na wzrost presji na Kanale La Manche

Dziś wchodzi w życie długo dyskutowany przez Unię Europejską Pakt o Migracji i Azylu, wprowadzający surowsze kontrole na granicach zewnętrznych, procedury azylowe ograniczone czasowo oraz „mechanizm solidarności”, który pozwala państwom członkowskim płacić zamiast przyjmować przesiedlonych migrantów. Choć Wielka Brytania nie jest już członkiem UE, władze w Londynie uważnie obserwują sytuację: wcześniejsze zaostrzenia na kontynencie historycznie kierowały więcej nielegalnych migrantów na przeprawy przez Kanał La Manche. Zgodnie z nowymi przepisami, obywatele spoza UE przybywający bez zezwolenia mogą być przetrzymywani w ośrodkach granicznych do 12 tygodni, podczas gdy podejmowane są szybkie decyzje. Kraje UE, które odnotowują mniejszą liczbę przyjazdów, muszą zapewnić wsparcie finansowe lub operacyjne państwom na pierwszej linii, takim jak Francja czy Grecja. Krytycy twierdzą, że system nie ma wystarczających mechanizmów egzekwowania i może skłaniać państwa do wyboru „solidarności finansowej” zamiast realnej relokacji, co pozostawi obozy na północy Francji praktycznie bez zmian. Dla Wielkiej Brytanii kluczowe są kwestie operacyjne. Border Force będzie musiał poradzić sobie z ewentualnym wzrostem prób nielegalnego przekroczenia granicy w okolicach Dover, a firmy przemieszczające pracowników po Europie będą musiały uwzględnić różne uprawnienia azylowe i terminy detencji, co może wpłynąć na obowiązki związane z opieką nad pracownikami mobilnymi. Prawnicy podkreślają, że brytyjskie firmy wysyłające pracowników spoza UE do krajów UE na podstawie Umowy o handlu i współpracy muszą zadbać, by pracownicy mieli przy sobie dokumenty potwierdzające status oraz ubezpieczenie zdrowotne obejmujące ewentualny okres zatrzymania na granicy. Działy HR powinny również uwzględnić możliwe opóźnienia w wydawaniu wiz Schengen, gdyż konsulaty przekierowują zasoby na nowy system kontroli. W dłuższej perspektywie pakt przyspiesza europejskie przejście na cyfrowe systemy wstępnej odprawy – podobne do brytyjskich ETA i eVisa. Liderzy ds. mobilności powinni zatem przygotować się na zbieżne wymagania dotyczące wymiany danych w procesach weryfikacji bezpieczeństwa, co będzie miało konsekwencje dla zgodności z przepisami o ochronie prywatności oraz wyboru dostawców w obu jurysdykcjach.