W ramach zdecydowanego zaostrzenia działań USA wykorzystujących narzędzia imigracyjne do zwalczania transnarodowej cyberprzestępczości, sekretarz stanu Antony Blinken ogłosił w piątek globalną politykę ograniczającą wydawanie wiz osobom „odpowiedzialnym lub współwinnych poważnych przestępstw cybernetycznych”, w tym dużych ataków ransomware, oszustw związanych z przejmowaniem firmowych skrzynek mailowych, szantażu seksualnego oraz internetowych scamów. Polityka weszła w życie 23 lipca, a szczegóły opublikowano w komunikacie wczesnym rankiem 24 lipca.
W ramach nowego systemu urzędnicy konsularni mogą odmówić lub cofnąć wizę nieimigracyjną lub imigracyjną na podstawie sekcji 212(a)(3)(C) Ustawy o Imigracji i Obywatelstwie (INA), jeśli wiarygodne informacje łączą wnioskodawcę z złośliwą działalnością cybernetyczną, która „zagraża bezpieczeństwu narodowemu, porządkowi publicznemu lub gospodarce USA”. Członkowie rodziny mogą również zostać objęci odmową na decyzję sekretarza stanu. Choć sekcja 3(C) INA była dotąd stosowana wobec sprawców naruszeń praw człowieka i finansistów karteli, to po raz pierwszy jest wyraźnie skierowana przeciwko cyberprzestępcom.
![Departament Stanu wprowadza globalny zakaz wizowy dla cyberprzestępców, rozszerza uprawnienia zgodnie z INA 212(a)(3)(C)]()
Dla legalnych podróżujących biznesowo zmiany operacyjne są minimalne — nie wprowadzono nowych formularzy, pytań podczas rozmów wizowych ani dodatkowych wymagań dotyczących ujawniania aktywności w mediach społecznościowych poza dotychczasowymi procedurami. Jednak międzynarodowe firmy, których łańcuchy dostaw lub zlecone na zewnątrz usługi IT mają powiązania z regionami znanymi z cyberprzestępczości (szczególnie części Afryki Zachodniej, Europy Wschodniej i Azji Południowo-Wschodniej), powinny spodziewać się bardziej wnikliwej weryfikacji pracowników przez placówki konsularne.
Znaczący efekt może mieć jednak działanie odstraszające. Brak możliwości uzyskania wizy może uniemożliwić zagranicznym hakerom udział w konferencjach, pranie zysków czy luksusowe podróże — przywileje często cenione równie wysoko jak same nielegalne dochody. Partnerzy USA uważnie obserwują sytuację; Kanada i Wielka Brytania już stosują podobne środki i mogą zharmonizować listy osób objętych zakazami, co podnosi stawkę dla cyberprzestępczych grup.
Departament Stanu zapowiedział koordynację tych działań z sankcjami Departamentu Skarbu oraz aktami oskarżenia Departamentu Sprawiedliwości, aby wywrzeć maksymalną presję. Zespoły ds. zgodności powinny włączyć cyberprzestępczość do rutynowej weryfikacji pracowników delegowanych do USA. Firmy, które nieświadomie sponsorują wnioskodawców wiz H-1B lub B-1/B-2, a którzy później zostaną uznani za nieuprawnionych, mogą narazić się na utratę reputacji i dodatkową kontrolę przy przyszłych wnioskach wizowych. Prawnicy imigracyjni zalecają proaktywne ujawnianie wszelkich wcześniejszych dochodzeń związanych z cyberbezpieczeństwem — nawet jeśli nie postawiono zarzutów — aby uniknąć oskarżeń o wprowadzanie w błąd na podstawie sekcji 212(a)(6)(C) INA.
W ramach nowego systemu urzędnicy konsularni mogą odmówić lub cofnąć wizę nieimigracyjną lub imigracyjną na podstawie sekcji 212(a)(3)(C) Ustawy o Imigracji i Obywatelstwie (INA), jeśli wiarygodne informacje łączą wnioskodawcę z złośliwą działalnością cybernetyczną, która „zagraża bezpieczeństwu narodowemu, porządkowi publicznemu lub gospodarce USA”. Członkowie rodziny mogą również zostać objęci odmową na decyzję sekretarza stanu. Choć sekcja 3(C) INA była dotąd stosowana wobec sprawców naruszeń praw człowieka i finansistów karteli, to po raz pierwszy jest wyraźnie skierowana przeciwko cyberprzestępcom.
Dla legalnych podróżujących biznesowo zmiany operacyjne są minimalne — nie wprowadzono nowych formularzy, pytań podczas rozmów wizowych ani dodatkowych wymagań dotyczących ujawniania aktywności w mediach społecznościowych poza dotychczasowymi procedurami. Jednak międzynarodowe firmy, których łańcuchy dostaw lub zlecone na zewnątrz usługi IT mają powiązania z regionami znanymi z cyberprzestępczości (szczególnie części Afryki Zachodniej, Europy Wschodniej i Azji Południowo-Wschodniej), powinny spodziewać się bardziej wnikliwej weryfikacji pracowników przez placówki konsularne.
Znaczący efekt może mieć jednak działanie odstraszające. Brak możliwości uzyskania wizy może uniemożliwić zagranicznym hakerom udział w konferencjach, pranie zysków czy luksusowe podróże — przywileje często cenione równie wysoko jak same nielegalne dochody. Partnerzy USA uważnie obserwują sytuację; Kanada i Wielka Brytania już stosują podobne środki i mogą zharmonizować listy osób objętych zakazami, co podnosi stawkę dla cyberprzestępczych grup.
Departament Stanu zapowiedział koordynację tych działań z sankcjami Departamentu Skarbu oraz aktami oskarżenia Departamentu Sprawiedliwości, aby wywrzeć maksymalną presję. Zespoły ds. zgodności powinny włączyć cyberprzestępczość do rutynowej weryfikacji pracowników delegowanych do USA. Firmy, które nieświadomie sponsorują wnioskodawców wiz H-1B lub B-1/B-2, a którzy później zostaną uznani za nieuprawnionych, mogą narazić się na utratę reputacji i dodatkową kontrolę przy przyszłych wnioskach wizowych. Prawnicy imigracyjni zalecają proaktywne ujawnianie wszelkich wcześniejszych dochodzeń związanych z cyberbezpieczeństwem — nawet jeśli nie postawiono zarzutów — aby uniknąć oskarżeń o wprowadzanie w błąd na podstawie sekcji 212(a)(6)(C) INA.
