Wnioskodawcy o wizę partnerską spoza kraju czekają nawet 3 lata z powodu zmiany priorytetów rządu w przetwarzaniu wniosków

Decyzja Australii o obniżeniu priorytetu dla wniosków o wizy partnerskie składanych spoza kraju ma bolesne konsekwencje dla tysięcy par rozdzielonych granicami. 26 września ABC przedstawiło historie rodzin rozdzielonych od ponad roku, które teraz muszą czekać nawet do 39 miesięcy, po tym jak lipcowa Dyrektywa Ministerialna nr 117 przesunęła wnioski składane na terenie Australii na początek kolejki. Pary takie jak Nadine Chamas i jej libański mąż Aboudi Alsaidy mówią ABC, że czują się uwięzieni między terminami związanymi z płodnością, strefami konfliktu a nieprzejrzystą biurokracją. Eksperci ds. migracji twierdzą, że polityka ta działa jak limit: gdy roczne plany migracyjne zostaną osiągnięte, urzędnicy ds. imigracji po prostu przestają rozpatrywać wnioski składane spoza kraju. Już 10 tysięcy takich wniosków zalega w systemie ponad rok, a 2,5 tysiąca – ponad dwa lata. Alan Gamlen, badacz migracji z Australijskiego Uniwersytetu Narodowego, ostrzega, że ta praktyka prawdopodobnie zostanie podważona w sądzie, ponieważ nakłada „większe ludzkie obciążenie rozłąki” na jedną grupę wnioskodawców. Ministerstwo Spraw Wewnętrznych argumentuje, że skupienie się na wnioskach składanych na miejscu ułatwia ścieżki do stałego pobytu dla osób już pracujących w Australii i zmniejsza presję na migrację netto z zagranicy (NOM). Jednak Migration Institute of Australia, główna organizacja agentów migracyjnych, podkreśla, że wizy partnerskie stanowią niewielki procent NOM i nie powinny być wykorzystywane jako narzędzie kontroli populacji. Krytycy wskazują, że ta zasada stoi w sprzeczności z rządowymi celami dotyczącymi łączenia rodzin oraz międzynarodowymi normami praw człowieka. Dla menedżerów ds. mobilności globalnej i talentów przesłanie jest jasne: relokacja pracowników z partnerami zza granicy wymaga teraz planów awaryjnych. Pracodawcy powinni uwzględnić dłuższe okresy rozłąki, rozważyć opcje wiz tymczasowych oraz ostrzec pracowników, że obejścia polegające na wizach turystycznych wkrótce znikną, gdy na większość wiz turystycznych zostanie nałożony obowiązkowy warunek „Brak dalszego pobytu”. Firmy powinny także uwzględnić wsparcie psychiczne i pokrycie kosztów podróży w pakietach relokacyjnych.