Het parlement heeft de TYKE-hervormingswet aangenomen, waarbij de frontlijn van de publieke arbeidsbemiddelingsdiensten per 1 januari 2026 wordt overgedragen van de nationale TE-kantoren naar de 309 gemeenten in Finland. De termijn voor verplichte ‘intakegesprekken’ wordt verdubbeld van vijf naar tien werkdagen na registratie van werkzoekenden, maar de daaropvolgende maandelijkse gesprekken worden vervangen door afspraken op basis van individuele behoeften.
Op papier biedt de hervorming meer flexibiliteit, maar de sancties bij het niet verschijnen komen sneller: gemiste afspraken kunnen leiden tot onmiddellijke opschorting van de werkloosheidsuitkering. Het grootste risico loopt men bij recente migranten en niet-Finse sprekers, die mogelijk elektronische meldingen missen of moeite hebben met lokale portals in de Finse taal.
![Hervorming van de dienst voor werkzoekenden legt meer druk op gemeenten en verscherpt regels voor arbeidsmigranten]()
Deeltijdwerkers – waaronder veel internationale studenten en afhankelijke partners – moeten nu ‘geschikte’ voltijdbanen accepteren, anders dreigen uitkeringskortingen. Ook de verantwoordelijkheid voor integratieplannen en taalcursussen verschuift naar de gemeenten, wat leidt tot een lappendeken aan procedures tussen Helsinki, Tampere en Oulu. Werkgevers met landelijke mobiliteitsprogramma’s zullen meerdere lokale systemen moeten beheersen om integratiediensten voor overplaatsingen te regelen.
Omdat de hervorming gekoppeld is aan de EU Recovery and Resilience Facility-mijlpalen, riskeren gemeenten die de nieuwe plaatsingsdoelen niet halen financiële boetes. Dit wekt de vrees dat zij de voorkeur geven aan ‘makkelijk plaatsbare’ kandidaten boven hoogopgeleide maar taalkundig kwetsbare migranten.
HR-teams doen er goed aan de contactgegevens van werknemers in de portals van arbeidsbureaus te controleren, budget vrij te maken voor professionele vertaaldiensten en een rechtsbijstandverzekering te overwegen om de kosten van bezwaarprocedures tegen uitkeringsbesluiten onder het strengere regime te dekken.
Op papier biedt de hervorming meer flexibiliteit, maar de sancties bij het niet verschijnen komen sneller: gemiste afspraken kunnen leiden tot onmiddellijke opschorting van de werkloosheidsuitkering. Het grootste risico loopt men bij recente migranten en niet-Finse sprekers, die mogelijk elektronische meldingen missen of moeite hebben met lokale portals in de Finse taal.
Deeltijdwerkers – waaronder veel internationale studenten en afhankelijke partners – moeten nu ‘geschikte’ voltijdbanen accepteren, anders dreigen uitkeringskortingen. Ook de verantwoordelijkheid voor integratieplannen en taalcursussen verschuift naar de gemeenten, wat leidt tot een lappendeken aan procedures tussen Helsinki, Tampere en Oulu. Werkgevers met landelijke mobiliteitsprogramma’s zullen meerdere lokale systemen moeten beheersen om integratiediensten voor overplaatsingen te regelen.
Omdat de hervorming gekoppeld is aan de EU Recovery and Resilience Facility-mijlpalen, riskeren gemeenten die de nieuwe plaatsingsdoelen niet halen financiële boetes. Dit wekt de vrees dat zij de voorkeur geven aan ‘makkelijk plaatsbare’ kandidaten boven hoogopgeleide maar taalkundig kwetsbare migranten.
HR-teams doen er goed aan de contactgegevens van werknemers in de portals van arbeidsbureaus te controleren, budget vrij te maken voor professionele vertaaldiensten en een rechtsbijstandverzekering te overwegen om de kosten van bezwaarprocedures tegen uitkeringsbesluiten onder het strengere regime te dekken.
