De eerste grote crisis van Ierland als voorzitter van de EU-Raad kwam sneller dan velen in de regeringsgebouwen aan Merrion Street hadden gehoopt. Op zaterdag 1 augustus gaf Taoiseach Micheál Martin minister van Justitie Helen McEntee toestemming om een spoedvideoconferentie te beleggen met de 27 ministers van Binnenlandse Zaken, nadat ongeveer 50.000 mensen uit Marokko op 30 juli de Spaanse enclave Ceuta waren binnengekomen – en binnen enkele uren weer werden teruggedrongen. De bijeenkomst, die vanochtend (4 augustus) plaatsvond, werd voorgezeten vanuit de EU-voorzitterssituatieruimte in Dublin en live uitgezonden naar Brussel. Hoewel formeel gepresenteerd als een “leerzame oefening”, erkennen Ierse diplomaten dat het echte doel was om politieke solidariteit met Spanje te tonen en tegelijkertijd een steeds feller wordend schuldspel binnen de Unie te temperen. Tweeëntwintig staatshoofden en regeringsleiders – waaronder Duitsland, Italië, Polen en Denemarken – hadden in het weekend Madrid ervan beschuldigd “aantrekkingsfactoren” te creëren door het regularisatieprogramma van april 2026 voor ongedocumenteerde migranten. Ierland bleef opvallend afzijdig van die brief, verwijzend naar de neutraliteit die hoort bij het roulerend voorzitterschap. Achter de schermen zeggen ambtenaren dat de Ierse strategie uit drie pijlers bestaat. Ten eerste: de focus houden op praktische samenwerking – het delen van inlichtingen met Marokko, snelle inzet van Frontex-middelen en het gebruik van EU-fondsen voor civiele bescherming – in plaats van publieke verwijten. Ten tweede: het kwetsbare compromis in het Pact over Migratie en Asiel van 2024 beschermen; verschillende regeringen tijdens de vergadering, met name Rome en Kopenhagen, pleitten voor uitbreiding van “terugkeercentra” in derde landen, een idee dat Dublin vreest het Pact in het Europees Parlement te kunnen doen ontsporen. Ten derde: voorlopig elke discussie vermijden over het herinvoeren van controles aan de landgrens met Noord-Ierland, een rode lijn voor de coalitieregering. Voor Ierse multinationals en mobiliteitsmanagers is de directe impact indirect maar reëel. De toenemende politieke druk om de interne en externe grenzen van Schengen te verscherpen leidt onvermijdelijk tot langere wachtrijen voor zowel EU- als niet-EU-werknemers, vooral op drukke knooppunten zoals Dublin, Amsterdam en Frankfurt. Op middellange termijn moeten corporate mobility teams twee dossiers in de gaten houden die Ierland op de agenda van de Raad Justitie en Binnenlandse Zaken in oktober heeft gezet: 1) het lang vertraagde voorstel voor een EU Business Mobility Card, naar het voorbeeld van het APEC-systeem, en 2) geharmoniseerde minimumnormen voor geautomatiseerde e-poorten, een gebied waarin Dublin Airport graag haar nieuwe biometrische corridors wil laten zien. De videoconferentie eindigde zonder formele conclusies, maar leverde wel een Ierse voorzitters-“Samenvatting van besproken punten” op, die zal worden ingebracht bij een buitengewone hoorzitting van de LIBE-commissie op donderdag en uiteindelijk bij de Europese Raad van 17-18 oktober. Of deze episode consensus zal versterken of de verdeeldheid zal verdiepen, zal het werkklimaat voor zakenreizigers tot ver in 2027 bepalen.
Bron: Le Monde
