Faillissement van ILAC laat 1.300 internationale studenten worstelen om hun verblijfsstatus en terugbetalingen

In een schok voor de internationale onderwijssector in Canada heeft de International Language Academy of Canada (ILAC) – de grootste particuliere Engelse taalschool van het land – op 19 september laat in de avond faillissement aangevraagd. Immigration 2 Canada bracht het nieuws in de vroege uren van 20 september naar buiten en bevestigde dat ongeveer 1.300 studenten op de campussen in Toronto en Vancouver plotseling zonder lessen, cijferlijsten of officiële Toelatingsbrieven (LOA’s) zitten. De ondergang volgt slechts een week nadat concurrent EC English zijn Canadese activiteiten stopzette, wat zorgen oproept over het toezicht op particuliere taalscholen.

De meeste getroffen ILAC-studenten hebben een studievisum dat vereist dat ze ingeschreven blijven om hun status te behouden. Zonder snelle overstap naar Designated Learning Institutions (DLI’s) riskeren velen binnen 90 dagen hun status te verliezen, wat hun mogelijkheid om parttime te werken en voor sommigen hun route naar het Post-Graduation Work Permit (PGWP) in gevaar brengt. IRCC heeft nog geen algemene versoepelingsmaatregel uitgevaardigd, maar in het verleden bood de dienst wel uitstel en versnelde procedures voor schoolwisselingen aan wanneer DLI’s sluiten.



Immigratieadvocaten raden studenten aan om betalingsbewijzen van het collegegeld te verzamelen en direct nieuwe LOA’s te regelen, zodat ze via hun online accounts een “change of DLI”-verzoek kunnen indienen. Voor werkgevers die afhankelijk zijn van parttime internationale studenten, vooral in de horeca en detailhandel, kan deze verstoring leiden tot plotselinge personeelstekorten in de aanloop naar de feestdagen. Ook gastgezinnen lopen het risico huurinkomsten te verliezen.

Ondertussen staan provinciale toezichthouders in Ontario en British Columbia onder toenemende druk om particuliere taalscholen onder dezelfde financiële beschermingsregels te brengen als beroepsopleidingen. Deze situatie benadrukt een bredere kwetsbaarheid: taalscholen werken met zeer kleine marges in een fel concurrerende post-pandemische markt. Nu Ottawa de groei van studievisa wil beperken, zullen financieel zwakkere spelers mogelijk de markt verlaten, waardoor teams die internationale mobiliteit beheren hun onderwijsaanbieders strenger moeten screenen. Noodplannen – variërend van alternatieve taalprogramma’s tot door werkgevers aangewezen overbruggingsbanen – worden cruciaal totdat toezichthouders de financiële waarborgen in de sector aanscherpen.