W wywiadzie dla popularnego amerykańskiego podcastu o polityce, opublikowanym pod koniec 23 listopada, indyjsko-amerykańska dyplomatka Mahvash Siddiqui oskarżyła, że podczas jej pracy w Konsulacie USA w Chennai w latach 2005-07 wnioskowanie o wizę H-1B było narażone na „przemysłową skalę” oszustw. Twierdziła, że fałszywe dyplomy, przeprowadzanie rozmów kwalifikacyjnych przez pełnomocników oraz podrobione listy od pracodawców były powszechne, zwłaszcza wśród kandydatów korzystających z pośrednictwa firm konsultingowych w Hyderabadzie.
Choć Siddiqui zaznaczyła, że wyraża swoje osobiste opinie, jej słowa ponownie wzbudzają zainteresowanie dominującym udziałem Indii w limitach wiz H-1B, zwłaszcza w kontekście przygotowań Waszyngtonu do pilotażowego wprowadzenia krajowego systemu stemplowania wiz, mającego na celu odciążenie konsulatów. Branżowa organizacja NASSCOM szybko zdementowała te zarzuty, podkreślając, że federalne audyty w USA wykazują jednocyfrowy odsetek oszustw, a indyjskie firmy IT przechodzą liczne kontrole zgodności.
![Były konsul w Chennai twierdzi, że 80-90% wniosków o wizę H-1B z Indii było fałszywych]()
Dla indyjskich firm wysyłających pracowników na projekty w USA, ta kontrowersja podkreśla ryzyko reputacyjne związane z niedbałą dokumentacją. Konsulaty mogą odczuwać presję, by zaostrzyć weryfikację na pierwszej linii, co może spowolnić tempo umawiania wizyt, właśnie gdy czas oczekiwania zaczął się normalizować po pandemii. Pracodawcy powinni dokładnie sprawdzić praktyki swoich dostawców, zapewnić równość wynagrodzeń i solidnie przygotować kandydatów do rozmów konsularnych.
Prawnicy imigracyjni dodają, że ta sprawa może wpłynąć na debaty w Kongresie dotyczące proponowanej „opłaty za integralność H-1B” oraz zaostrzenia protokołów wizyt w miejscach pracy. Choć szerokie uogólnienia mogą nie wytrzymać analizy danych, to jednak percepcja często kształtuje politykę – dlatego ciągłe przestrzeganie przepisów i transparentne prowadzenie dokumentacji są kluczowe dla zespołów zajmujących się mobilnością pracowników z Indii.
Choć Siddiqui zaznaczyła, że wyraża swoje osobiste opinie, jej słowa ponownie wzbudzają zainteresowanie dominującym udziałem Indii w limitach wiz H-1B, zwłaszcza w kontekście przygotowań Waszyngtonu do pilotażowego wprowadzenia krajowego systemu stemplowania wiz, mającego na celu odciążenie konsulatów. Branżowa organizacja NASSCOM szybko zdementowała te zarzuty, podkreślając, że federalne audyty w USA wykazują jednocyfrowy odsetek oszustw, a indyjskie firmy IT przechodzą liczne kontrole zgodności.
Dla indyjskich firm wysyłających pracowników na projekty w USA, ta kontrowersja podkreśla ryzyko reputacyjne związane z niedbałą dokumentacją. Konsulaty mogą odczuwać presję, by zaostrzyć weryfikację na pierwszej linii, co może spowolnić tempo umawiania wizyt, właśnie gdy czas oczekiwania zaczął się normalizować po pandemii. Pracodawcy powinni dokładnie sprawdzić praktyki swoich dostawców, zapewnić równość wynagrodzeń i solidnie przygotować kandydatów do rozmów konsularnych.
Prawnicy imigracyjni dodają, że ta sprawa może wpłynąć na debaty w Kongresie dotyczące proponowanej „opłaty za integralność H-1B” oraz zaostrzenia protokołów wizyt w miejscach pracy. Choć szerokie uogólnienia mogą nie wytrzymać analizy danych, to jednak percepcja często kształtuje politykę – dlatego ciągłe przestrzeganie przepisów i transparentne prowadzenie dokumentacji są kluczowe dla zespołów zajmujących się mobilnością pracowników z Indii.
Źródło: The Times of India – US News
