Wielka Brytania zaostrza politykę wobec Demokratycznej Republiki Konga, wprowadzając sankcje wizowe, jednocześnie zawierając umowy o deportacji z Angolą i Namibią

Rząd Wielkiej Brytanii zaostrzył swoją nową politykę „najpierw deportacje”, formalnie ograniczając usługi wizowe dla obywateli Demokratycznej Republiki Konga (DRK), po tym jak Kinszasa odmówiła przyjęcia deportowanych osób, które nie uzyskały azylu lub popełniły przestępstwa. Zawieszono przyspieszone procedury dla wnioskodawców z DRK, a wysokim urzędnikom kongijskim odebrano dotychczasowe przywileje – krok, przed którym minister spraw wewnętrznych Shabana Mahmood ostrzegła, że w przypadku braku poprawy współpracy może nastąpić całkowity zakaz wydawania wiz.

Równocześnie Londyn zawarł dwustronne umowy o readmisji z Angolą i Namibią, które pozytywnie odpowiedziały na podobne ostrzeżenia. Porozumienia umożliwiają brytyjskim służbom organizowanie bezpośrednich lotów deportacyjnych oraz usprawniają formalności, skracając średni czas deportacji z miesięcy do tygodni. Według sekretarz stanu ds. zagranicznych Yvette Cooper od lipca 2024 roku deportowano ponad 50 000 osób naruszających przepisy imigracyjne – to wzrost o 23% rok do roku – a nowe umowy mają przyspieszyć ten trend.



Reżim sankcji opiera się na ustawie z 2022 roku, która pozwala ministrom ograniczać lub nawet zawieszać usługi wizowe dla krajów utrudniających deportacje. Do tej pory ten mechanizm nie był wykorzystywany; zastosowanie go wobec dużego kraju subsaharyjskiego jest jasnym sygnałem, że rząd Partii Pracy jest gotów użyć wiz jako narzędzia nacisku w celu wymuszenia powrotów.

Dla firm działających w Wielkiej Brytanii bezpośrednie konsekwencje mają charakter administracyjny. Podróżujący służbowo i delegowani z DRK będą musieli liczyć się z dłuższym czasem oczekiwania na rozpatrzenie wniosków oraz ewentualną koniecznością wyjazdu za granicę w celu złożenia danych biometrycznych, podczas gdy obywatele Angoli i Namibii mogą liczyć na szybszą obsługę dzięki poprawie współpracy wynikającej z umów o readmisji. Międzynarodowe korporacje z regionalnymi programami mobilności powinny przeanalizować harmonogramy delegacji i rozważyć ich redystrybucję, aby zminimalizować ryzyko.

Szerzej rzecz biorąc, sytuacja ta podkreśla zmianę polityki na rzecz transakcyjnej dyplomacji migracyjnej, przypominając działania Australii wykorzystującej „wizową dźwignię” oraz niedawne sankcje nałożone przez Stany Zjednoczone na mocy Sekcji 243(d). Zespoły zajmujące się mobilnością powinny spodziewać się, że Wielka Brytania w 2026 roku zastosuje podobne rozwiązania wobec innych krajów niechętnych do współpracy.