Sześciodniowy strajk w wielu sektorach trwa, paraliżując 200 firm i uwypuklając napięcia związane z mobilnością pracowników w Finlandii

Oddzielny, sześciodniowy strajk zainicjowany przez trzy główne związki zawodowe – Teollisuusliitto (przemysł), AKT (transport) oraz JHL (usługi publiczne) – wszedł w drugi dzień 22 stycznia 2026 roku, paraliżując działalność około 200 fińskich firm. Strajk ma potrwać do 1 lutego, o ile nie zostanie osiągnięte porozumienie.

Choć spór dotyczy głównie krajowych kwestii płacowych i socjalnych, jego skutki odczuwalne są także na arenie międzynarodowej. Udział AKT spowolnił odprawę ładunków w kluczowych portach oraz ograniczył możliwości transportu ciężarowego z lotniska Helsinki-Vantaa, co komplikuje logistykę firmom międzynarodowym opierającym się na łańcuchach dostaw just-in-time. Strajki w sektorze publicznym obniżyły także poziom obsługi w niektórych punktach Migracji (Migri), opóźniając wydawanie kart pobytowych.



Napięcia przemysłowe pojawiają się w kontekście rosnącej liczby upadłości – AK&M podaje, że w 2024 roku odnotowano 2829 bankructw, co oznacza wzrost o 12,4% rok do roku, spowodowany presją kosztową w budownictwie, handlu detalicznym i branży hotelarskiej. Menedżerowie ds. mobilności, którzy przenoszą pracowników do Finlandii, powinni zatem dokładnie sprawdzać wypłacalność dostawców oraz uwzględniać klauzule awaryjne w umowach dotyczących relokacji i zakwaterowania.

Ekonomiści ostrzegają, że przedłużające się strajki mogą obniżyć wzrost PKB w pierwszym kwartale nawet o 0,3 punktu procentowego oraz dodatkowo osłabić nastroje inwestorów. Rząd na razie wyklucza interwencję, jednak wcześniejsze reformy ograniczające czas trwania strajków i nakładające wysokie kary sugerują, że twarde stanowisko pozostaje możliwe, jeśli negocjacje utkną w martwym punkcie.

Praktyczne wskazówki dla pracodawców:
• Przełożyć nieistotne podróże na okres po 1 lutego;
• W miarę możliwości korzystać z cyfrowych kanałów do składania wniosków w Migri;
• Informować relokowanych pracowników o możliwych opóźnieniach w dostawach mebli i pojazdów;
• Utrzymywać stały kontakt z spedytorami w sprawie alternatywnych tras przez porty szwedzkie lub bałtyckie.