Rozmowy wizowe H-1B dla Hindusów w USA przesunięte na 2027 rok, co powoduje zator w mobilności

Indyjscy specjaliści potrzebujący wiz H-1B do pieczątkowania wizowego doświadczają kolejnego ciosu: najwcześniejsze dostępne terminy rozmów w konsulatach USA w Delhi, Mumbaju, Chennai, Hyderabadzie i Kalkucie przypadają dopiero na rok kalendarzowy 2027. Według prawników cytowanych przez The Financial Express 27 stycznia, w zeszłym tygodniu masowo zaczęły trafiać do kandydatów e-maile z powiadomieniami o przesunięciu terminów zarówno na biometrie, jak i rozmowy kwalifikacyjne o 14–18 miesięcy.

Zaległości pojawiły się pod koniec 2025 roku, po wprowadzeniu przez Waszyngton obowiązkowej weryfikacji mediów społecznościowych dla ubiegających się o wizy pracownicze. Sekcje konsularne ograniczyły dzienną liczbę rozmów, podczas gdy nowe narzędzia screeningowe są wdrażane, co odwróciło osiągnięte po pandemii skrócenie czasu oczekiwania. Prawnicy imigracyjni ostrzegają, że tysiące indyjskich pracowników, którzy wyjechali do kraju na pieczątkowanie wizowe podczas świąt Dnia Republiki, utknęło teraz w miejscu, nie mogąc wrócić do projektów w USA ani pracować zdalnie ze względu na wymogi pracy na miejscu.



Pracodawcy mierzą się z lawiną opóźnień projektów, kosztami przenoszenia pracy za granicę oraz ryzykiem utraty talentów na rzecz Kanady i Australii. Międzynarodowe korporacje starają się składać wnioski o przyspieszenie rozpatrzenia z powodów humanitarnych, przenosić pracowników do konsulatów w innych krajach z krótszymi kolejkami lub przekierowywać prace projektowe z powrotem do Indii. Niektórzy rozważają także wizy L-1 typu blanket oraz opcje „automatycznego ponownego zatwierdzenia” dla osób posiadających ważne formularze I-94.

Organizacje branżowe apelują do obu rządów o przywrócenie specjalnych programów zwolnień z rozmów kwalifikacyjnych, które wygasły we wrześniu ubiegłego roku. Tymczasem menedżerowie ds. mobilności doradzają podróżnym, by planowali co najmniej 18-miesięczny zapas czasu na nowe pieczątkowanie wiz H-1B — to wyraźne przypomnienie, że fizyczne wydawanie wiz pozostaje kluczowym wąskim gardłem w globalnym przepływie talentów.