Rząd ostrzega, że ograniczenia imigracji mogą pogłębić kryzys mieszkaniowy, gdy rośnie napięcie wokół limitu dla migrantów

W niedzielnych wywiadach przed publikacją danych o migracji netto za granicę w tym tygodniu, minister ds. imigracji Tony Burke odrzucił propozycje opozycji, które zakładają powiązanie rocznej liczby wiz bezpośrednio z liczbą wybudowanych domów oraz wprowadzenie limitu migracji na poziomie 130 000 osób. W rozmowie na Sky News, cytowanej przez SBS o godzinie 15:27 czasu AEST, Burke podkreślił, że rząd już zmniejszył migrację netto o 45% w porównaniu z szczytem po pandemii, ale zaznaczył, że Australia „polega na imigracji”, aby zapewnić lekarzy, pracowników wykwalifikowanych i pracowników regionalnych. Minister potwierdził cel na poziomie 225 000 osób na najbliższe trzy lata, ostrzegając, że głębsze cięcia mogą doprowadzić do niedoborów pracowników w sektorach budowlanym i opieki, co spowolni podaż mieszkań i jeszcze bardziej podniesie czynsze.



Przedstawiciele biznesu przyjęli tę bardziej wyważoną postawę z zadowoleniem, zauważając, że czas oczekiwania na rozpatrzenie wiz dla wykwalifikowanych pracowników dopiero niedawno wrócił do poziomu sprzed pandemii, po zeszłorocznej modernizacji cyfrowej systemu oceny Trades Recognition Australia za 75 milionów dolarów. Dla menedżerów ds. mobilności korporacyjnej debata ta zapowiada bardziej selektywny, oparty na danych program migracji stałej. Pracodawcy powinni spodziewać się zaostrzenia testów rynku pracy oraz podniesienia minimalnych progów wynagrodzeń od 1 lipca, ale także szybszych decyzji w przypadku zawodów priorytetowych. Firmy planujące duże projekty w sektorach zdrowia, energetyki czy infrastruktury mogą potrzebować zabezpieczyć nominacje sponsorskie przed październikowym budżetem, kiedy to Ministerstwo Finansów może przedstawić zaktualizowany system punktowy i zachęty do migracji regionalnej.

Tymczasem proponowany przez One Nation twardy limit zwiększa niepewność w sektorach takich jak technologia i opieka nad osobami starszymi, które opierają się na globalnym dopływie talentów. Planowanie scenariuszy na lata 2027-28 powinno uwzględniać możliwe szoki kwotowe, dywersyfikację źródeł (np. strefa mobilności z Nową Zelandią) oraz wewnętrzne podnoszenie kwalifikacji, aby złagodzić problemy z wizami, jeśli polityczny kurs przesunie się w stronę bardziej restrykcyjnych limitów.