Wiejskie społeczności Kanady zmagają się z ogromnym napływem wniosków o stały pobyt w ramach pilotażowego programu

Kanadyjski program pilotażowy imigracji do społeczności wiejskich (RCIP) został stworzony jako niewielka ścieżka umożliwiająca 14 małym społecznościom rekomendowanie zagranicznych pracowników do stałego pobytu. Zaledwie rok po uruchomieniu program pęka w szwach. Nowe dane opublikowane przez kilka uczestniczących regionów pokazują, że tylko w styczniu i lutym 2026 roku 800 nowoprzybyłych uzyskało status stałego rezydenta, a tysiące kolejnych wniosków czeka już w kolejce na ograniczoną liczbę miejsc. Menedżerowie programu z North Okanagan-Shuswap (Kolumbia Brytyjska) i Brandon (Manitoba) informują, że większość kandydatów to już pracownicy tymczasowi w Kanadzie, którzy wypełniają chroniczne braki kadrowe w sektorach takich jak produkcja, opieka zdrowotna, budownictwo i edukacja wczesnoszkolna. Na przykład North Okanagan-Shuswap może nominować rocznie tylko 330–350 głównych kandydatów, ale prognozuje, że w ciągu pięciu lat trwania pilotażu wpłynie aż 7,500 zgłoszeń. Ponieważ każda społeczność ustala własne priorytetowe zawody, pracodawcy rywalizują o 25 miejsc, które mogą zgłosić. Przedstawiciele ds. rozwoju gospodarczego zauważają, że program stał się narzędziem zatrzymania pracowników: bez jasnej ścieżki do stałego pobytu wielu tymczasowych pracowników wyjechałoby do większych ośrodków. Jednocześnie bezrobocie wśród młodzieży w niektórych regionach przekracza 13%, co wywołuje debatę, czy Ottawa powinna ograniczyć napływ cudzoziemców, czy raczej zwiększyć szkolenia dla lokalnych poszukujących pracy. Prawnicy imigracyjni ostrzegają, że intensywna konkurencja stwarza pole do nadużyć ze strony nieuczciwych podmiotów, które wykorzystują kandydatów desperacko starających się o nominację. Społeczności apelują do IRCC o wcześniejsze ustalanie limitów, aby pracodawcy i pracownicy mogli lepiej planować rekrutację i uniknąć rozczarowań na ostatnią chwilę. Dla międzynarodowych pracodawców z zakładami poza głównymi ośrodkami Kanady lekcja jest jasna: lokalne ścieżki do stałego pobytu pozostają realne, ale zespoły HR muszą działać szybko, dostosować opisy stanowisk do listy zawodów publikowanej przez każdą społeczność i uwzględnić dłuższy czas oczekiwania na rozpatrzenie wniosków, gdyż popyt rośnie.