Program imigracyjny dla społeczności wiejskich przeciążony, gdy małe miasta Kanady szukają wykwalifikowanych pracowników

Kanadyjski program pilotażowy imigracji do społeczności wiejskich (RCIP) stał się ofiarą własnego sukcesu. Dane uzyskane przez The Canadian Press pokazują, że tylko w styczniu i lutym 800 nowych mieszkańców uzyskało stały pobyt (PR) dzięki temu programowi, a społeczności biorące udział otrzymały już wielokrotnie więcej wniosków na limit 8 200 miejsc w sześciu federalnych programach pilotażowych na rok 2026. Na przykład North Okanagan–Shuswap w Kolumbii Brytyjskiej w zeszłym roku rekomendowało 340 pracowników, choć może zatwierdzić jedynie około 330–350 rocznie; hrabstwo Pictou w Nowej Szkocji zatwierdziło dotychczas 70 kandydatów, a Sault Ste. Marie w Ontario prowadzi z 200 zatwierdzeniami. Program pilotażowy, uruchomiony w 2025 roku, ma pomóc mniejszym społecznościom z chronicznym niedoborem pracowników, umożliwiając 14 wyznaczonym miastom i regionom wybór do 25 priorytetowych zawodów rocznie oraz wydawanie rekomendacji, które przyspieszają federalny proces uzyskania stałego pobytu. Zawody obejmują m.in. wychowawców przedszkolnych, mechaników samochodowych, lekarzy, pielęgniarki oraz specjalistów zaawansowanej produkcji. Lokalni urzędnicy przekazali CityNews, że popyt „znacznie przewyższa” podaż, ponieważ wielu tymczasowych pracowników zagranicznych już przebywających w Kanadzie postrzega RCIP jako jedną z niewielu pozostałych szybkich dróg do stałego pobytu po ogólnokrajowych cięciach w polityce imigracyjnej. Pracodawcy twierdzą, że program stał się ich głównym narzędziem zatrzymania pracowników. Brandon w Manitobie dzięki RCIP zatrzymało 59 wykwalifikowanych pracowników produkcji oraz kilku lekarzy, którzy w przeciwnym razie mogliby odejść. Jednak administratorzy ostrzegają, że ta nierównowaga rodzi ryzyko: potencjalni imigranci czasem płacą rekruterom tysiące dolarów za nieistniejące miejsca pracy lub priorytetowe miejsca, których program faktycznie nie oferuje. Analitycy rynku pracy zauważają, że ten wzrost popytu podkreśla dwa szersze trendy. Po pierwsze, demograficzne napięcie w Kanadzie poza dużymi miastami nasila się wraz z przechodzeniem na emeryturę pokolenia baby boomers. Po drugie, niedawne działania rządu federalnego mające na celu „stabilizację” ogólnych celów imigracyjnych skłaniają wykwalifikowanych kandydatów do poszukiwania jakichkolwiek niszowych programów z rozsądnymi szansami. Jeśli Ottawa nie rozszerzy RCIP lub nie przekształci go w stały program, liderzy społeczności obawiają się, że sfrustrowani kandydaci – a także lokalni pracodawcy – zaczną szukać alternatyw na południe od granicy lub za granicą. Dla menedżerów ds. mobilności globalnej przesłanie jest jasne: małe kanadyjskie miejscowości aktywnie rekrutują, ale firmy muszą działać szybko, zapewnić, że oferty pracy spełniają kryteria każdej społeczności, oraz być transparentne wobec zagranicznych talentów co do realistycznych terminów i limitów.