Bundestag Niemiec zatwierdził długo oczekiwaną ustawę „Migrationsverwaltungsdigitalisierungsweiterentwicklungsgesetz” (MDWG) – czyli ustawę o dalszym rozwoju cyfryzacji w administracji migracyjnej. Przyjęta późnym wieczorem 10 lipca 2026 roku, ustawa zmienia sposób gromadzenia i wymiany danych dotyczących wiz, zezwoleń na pobyt oraz procedur azylowych w Niemczech. Tworzy jednolitą architekturę techniczną łączącą Federalny Urząd ds. Migracji i Uchodźców (BAMF), placówki zagraniczne, urzędy ds. imigracji poszczególnych krajów związkowych oraz agencje pomocy społecznej za pośrednictwem Ausländerzentralregister (AZR) – centralnego rejestru cudzoziemców w Niemczech.
Po raz pierwszy dane biometryczne zebrane przy wydawaniu elektronicznego zezwolenia na pobyt mogą być ponownie wykorzystane przy kolejnych wnioskach, co eliminuje konieczność wielokrotnych wizyt osobistych w celu pobrania odcisków palców i zdjęć. Za reformą stoi praktyczna potrzeba biznesowa: w 2025 roku Niemcy wydały niemal 2,2 miliona wiz krajowych i zezwoleń na pobyt, a wraz z pełnym wejściem w życie nowej ustawy o imigracji wykwalifikowanej liczba ta ma wzrosnąć. Fragmentaryczne systemy IT powodują, że firmy zatrudniające pracowników z zagranicy często czekają tygodniami, aż urzędy w różnych krajach związkowych wymienią się dokumentami.
MDWG nakłada na wszystkie podmioty obowiązek przechowywania dokumentów wspierających – umów, świadectw ukończenia studiów, potwierdzeń zakwaterowania – w formie pełnotekstowych plików PDF w AZR oraz udostępniania ich wszystkim organom zaangażowanym w tę samą sprawę. Najbardziej odczują to menedżerowie ds. mobilności pracowników. Ministerstwo spraw wewnętrznych szacuje, że cyfrowe ponowne wykorzystanie danych biometrycznych pozwoli zaoszczędzić co najmniej 600 000 wizyt osobistych rocznie, a pełna elektroniczna wymiana dokumentów może skrócić średni czas rozpatrywania wniosków o kartę Blue Card i zezwolenia ICT o 20 dni.
![Bundestag uchwala przełomową ustawę o cyfryzacji niemieckiej administracji migracyjnej]()
Firma Deloitte Niemcy przewiduje, że duże przedsiębiorstwa przenoszące pracowników między lokalizacjami będą mogły rozpocząć wniosek w Monachium, a zakończyć go w Hamburgu bez konieczności ponownego składania dokumentów – co było niemożliwe przy papierowych procedurach. Ustawa wprowadza także alerty w czasie rzeczywistym: jeśli sąd nałoży ograniczenia karne na cudzoziemca, informacja ta automatycznie trafi z baz danych sądowych do lokalnego urzędu ds. cudzoziemców. Z kolei agencje pomocy społecznej będą mogły bezpośrednio w AZR zgłaszać wykluczenia z zasiłków, eliminując długo krytykowane luki informacyjne.
Zabezpieczenia ochrony danych pozostają kwestią sporną; opozycyjna partia Zielonych wstrzymała się od głosu, ostrzegając, że masowe przechowywanie dokumentów niesie ryzyko „rozszerzania zakresu wykorzystania danych”, jeśli nie będzie skutecznie egzekwowane ograniczenie celu ich przetwarzania. Zakładając, że Bundesrat nie zgłosi sprzeciwu, większość przepisów wejdzie w życie 1 stycznia 2027 roku, dając dostawcom IT sześć miesięcy na dostosowanie interfejsów. Firmy regularnie przenoszące pracowników do Niemiec powinny już teraz przeanalizować swoje procesy obiegu dokumentów, ponieważ urzędy zaczną odrzucać papierowe zgłoszenia po uruchomieniu cyfrowych kanałów.
Choć biurokratyczne utrudnienia nie znikną z dnia na dzień, specjaliści ds. mobilności postrzegają tę ustawę jako największą modernizację administracyjną w Niemczech od czasu wprowadzenia elektronicznej karty pobytu w 2013 roku – zdecydowany krok w kierunku w pełni cyfrowej obsługi wniosków wizowych, na którą czeka globalny biznes.
Po raz pierwszy dane biometryczne zebrane przy wydawaniu elektronicznego zezwolenia na pobyt mogą być ponownie wykorzystane przy kolejnych wnioskach, co eliminuje konieczność wielokrotnych wizyt osobistych w celu pobrania odcisków palców i zdjęć. Za reformą stoi praktyczna potrzeba biznesowa: w 2025 roku Niemcy wydały niemal 2,2 miliona wiz krajowych i zezwoleń na pobyt, a wraz z pełnym wejściem w życie nowej ustawy o imigracji wykwalifikowanej liczba ta ma wzrosnąć. Fragmentaryczne systemy IT powodują, że firmy zatrudniające pracowników z zagranicy często czekają tygodniami, aż urzędy w różnych krajach związkowych wymienią się dokumentami.
MDWG nakłada na wszystkie podmioty obowiązek przechowywania dokumentów wspierających – umów, świadectw ukończenia studiów, potwierdzeń zakwaterowania – w formie pełnotekstowych plików PDF w AZR oraz udostępniania ich wszystkim organom zaangażowanym w tę samą sprawę. Najbardziej odczują to menedżerowie ds. mobilności pracowników. Ministerstwo spraw wewnętrznych szacuje, że cyfrowe ponowne wykorzystanie danych biometrycznych pozwoli zaoszczędzić co najmniej 600 000 wizyt osobistych rocznie, a pełna elektroniczna wymiana dokumentów może skrócić średni czas rozpatrywania wniosków o kartę Blue Card i zezwolenia ICT o 20 dni.
Firma Deloitte Niemcy przewiduje, że duże przedsiębiorstwa przenoszące pracowników między lokalizacjami będą mogły rozpocząć wniosek w Monachium, a zakończyć go w Hamburgu bez konieczności ponownego składania dokumentów – co było niemożliwe przy papierowych procedurach. Ustawa wprowadza także alerty w czasie rzeczywistym: jeśli sąd nałoży ograniczenia karne na cudzoziemca, informacja ta automatycznie trafi z baz danych sądowych do lokalnego urzędu ds. cudzoziemców. Z kolei agencje pomocy społecznej będą mogły bezpośrednio w AZR zgłaszać wykluczenia z zasiłków, eliminując długo krytykowane luki informacyjne.
Zabezpieczenia ochrony danych pozostają kwestią sporną; opozycyjna partia Zielonych wstrzymała się od głosu, ostrzegając, że masowe przechowywanie dokumentów niesie ryzyko „rozszerzania zakresu wykorzystania danych”, jeśli nie będzie skutecznie egzekwowane ograniczenie celu ich przetwarzania. Zakładając, że Bundesrat nie zgłosi sprzeciwu, większość przepisów wejdzie w życie 1 stycznia 2027 roku, dając dostawcom IT sześć miesięcy na dostosowanie interfejsów. Firmy regularnie przenoszące pracowników do Niemiec powinny już teraz przeanalizować swoje procesy obiegu dokumentów, ponieważ urzędy zaczną odrzucać papierowe zgłoszenia po uruchomieniu cyfrowych kanałów.
Choć biurokratyczne utrudnienia nie znikną z dnia na dzień, specjaliści ds. mobilności postrzegają tę ustawę jako największą modernizację administracyjną w Niemczech od czasu wprowadzenia elektronicznej karty pobytu w 2013 roku – zdecydowany krok w kierunku w pełni cyfrowej obsługi wniosków wizowych, na którą czeka globalny biznes.
Źródło: Deutscher Bundestag
