Hiszpański Sąd Najwyższy orzekł, że czas oczekiwania na rozpatrzenie wniosku o azyl nie może być zaliczany do okresu legalizacji pobytu.

Hiszpański Sąd Najwyższy wydał przełomowy wyrok, który wyraźnie oddziela system azylowy od zwykłych ścieżek imigracyjnych w Hiszpanii. W 74-stronicowym orzeczeniu z 13 lipca Izba Administracyjna podtrzymała większość przepisów nowego Rozporządzenia o Cudzoziemcach na 2024 rok, potwierdzając jednak, że miesiące czy lata oczekiwania na decyzję azylową nie będą zaliczane jako legalny pobyt w celu uzyskania regularizacji na podstawie „arraigo” (czyli opartej na zakorzenieniu). Organizacje broniące praw migrantów apelowały do sądu, by umożliwić osobom, których wnioski azylowe zostały ostatecznie odrzucone, uwzględnienie czasu spędzonego już w Hiszpanii, argumentując, że długie kolejki powodują powrót do nieregularnego statusu. Sędziowie podkreślili jednak, że osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową podlegają specjalnemu statusowi narzuconemu przez UE, który prawnie różni się od ogólnego reżimu pobytowego. Zrównanie obu systemów, ostrzegają, zatarłoby granicę między polityką ochrony a polityką migracyjną. Wyrok oznacza, że odrzucony wnioskodawca azylowy musi ponownie spędzić dwa lata w nieregularnym statusie, zanim będzie mógł ubiegać się o regularizację – co w praktyce oznacza, że zegar zaczyna odliczanie od nowa po wydaniu negatywnej decyzji. Decyzja ta zapadła zaledwie kilka tygodni po zamknięciu rządowego programu jednorazowej humanitarnej regularizacji, który przyciągnął 1,17 miliona zgłoszeń, z czego około jedna czwarta to osoby, które wycofały swoje wnioski azylowe, by móc aplikować. Prawnicy wskazują, że wyrok ten uczyni ten wyjątkowy proces jeszcze bardziej atrakcyjnym w przyszłych cyklach politycznych, ponieważ zwykła regularizacja jest teraz wyraźnie niedostępna dla osób oczekujących na decyzję azylową. Dla pracodawców oznacza to jasność, że zatrudnienie osoby ubiegającej się o azyl będzie możliwe tylko przez sześć miesięcy od złożenia wniosku i nie przejdzie automatycznie w bardziej stały status pobytowy w przypadku odmowy. Zespoły zajmujące się mobilnością pracowników muszą więc wcześniej planować ewentualne przerwy w uprawnieniach do pracy i rozważać alternatywne pozwolenia – takie jak wiza dla wysoko wykwalifikowanych specjalistów.