Bruksela otwiera ośrodek dla uchodźców z 350 miejscami w Auderghem bez wcześniejszego powiadomienia mieszkańców

Późnym wieczorem 29 lipca 2026 roku mieszkańcy spokojnych dzielnic Auderghem i sąsiedniego Watermael-Boitsfort odkryli, że pusty biurowiec przy Avenue de Beaulieu zaczął przyjmować samotnych mężczyzn ubiegających się o azyl. Prywatny budynek został wynajęty organizacji pozarządowej BelRefugees na podstawie pozwolenia na zmianę zagospodarowania przestrzennego, które przekształciło teren o powierzchni 38 000 m² z biur na „zbiorowe zakwaterowanie dla uchodźców”. Regionalne dokumenty planistyczne wskazują, że pozwolenie zostało zatwierdzone 18 czerwca po miesięcznym okresie konsultacji publicznych, jednak mieszkańcy nie zostali poinformowani o ostatecznej decyzji.

Według pracowników BelRefugees, cytowanych w wewnętrznych notatkach przekazanych wolontariuszom, ośrodek może pomieścić do 350 mężczyzn na pobyty do trzech miesięcy, podczas gdy oczekują na przydział stałego zakwaterowania przez Federalną Agencję ds. Azylu (Fedasil). Belgia od dawna boryka się z niedoborem miejsc w federalnej sieci recepcyjnej; w pierwszej połowie 2026 roku ponad 5 000 uznanych uchodźców pozostawało na listach oczekujących na miejsce. Przekształcanie pustych nieruchomości komercyjnych w tymczasowe schronienia stało się więc pilnym rozwiązaniem dla Regionu Stołecznego Brukseli.



Władze lokalne podkreślają, że miały ograniczone pole manewru. Zgodnie z ustawą o przyjmowaniu uchodźców z 2007 roku, gminy muszą „lojalnie współpracować” z Fedasil, gdy zostaną wskazane odpowiednie obiekty. Rada miejska Auderghem wyraziła krytyczną opinię podczas konsultacji, argumentując, że ośrodek dla ponad 300 samotnych mężczyzn jest „nieproporcjonalny” w niskozabudowanej okolicy i postulując ograniczenie liczby miejsc do 150. Jednak ta sugestia została odrzucona przez regionalnego delegata, który zatwierdził pozwolenie.

Obecnie gmina domaga się dodatkowych środków na ochronę oraz poprawy oświetlenia wokół obiektu, po tym jak mieszkańcy zgłosili przypadki nocnego wałęsania się i prób kradzieży rowerów już w ciągu 48 godzin od otwarcia. Z punktu widzenia zarządzania mobilnością, sprawa ta pokazuje, że Belgia nadal polega na doraźnych rozwiązaniach zamiast na systematycznym rozbudowywaniu federalnej sieci recepcyjnej. Choć adaptacja biur pozwala na szybkie działanie, rodzi pytania o perspektywy integracji uchodźców, którzy mogą spędzić tylko kilka tygodni w dzielnicy o ograniczonych możliwościach wsparcia społecznego.

Pracodawcy zainteresowani zatrudnianiem nowo przybyłych w ramach flamandzkiego systemu „single permit” również wyrażają obawy, że krótkie pobyty w brukselskich ośrodkach utrudniają aktywizację na rynku pracy, ponieważ rejestracja w gminie i przydział na kursy językowe zwykle trwają dłużej niż cykl rotacji w schronisku. Dla menedżerów ds. mobilności międzynarodowej ten przypadek jest przypomnieniem, że zatory w belgijskim systemie azylowym mogą przenosić się na problemy z mieszkaniami, edukacją i lokalnymi usługami w rejonach zamieszkiwanych przez pracowników zagranicznych. Firmy przenoszące personel do południowo-wschodniej Brukseli powinny więc odpowiednio informować pracowników o sytuacji, monitorować komunikaty dotyczące bezpieczeństwa z gminy oraz uwzględniać potencjalne napięcia w dzielnicy w pakietach wsparcia relokacyjnego.