Liczba wniosków o azyl w Niemczech spada do najniższego poziomu od 2012 roku — eksperci jednak apelują o ostrożność

Nowe dane opublikowane przez Federalny Urząd ds. Migracji i Uchodźców (BAMF) pokazują, że między styczniem a sierpniem 2026 roku w Niemczech złożono zaledwie 47 296 pierwszych wniosków o azyl. Jeśli ten trend się utrzyma, roczna liczba może spaść poniżej 100 000 po raz pierwszy od 14 lat. Minister spraw wewnętrznych Alexander Dobrindt uznał te liczby za dowód na to, że rząd przekształcił „falę migracyjną w zwrot migracyjny”. Analitycy podchodzą do tego bardziej ostrożnie. Hannes Schammann, ekspert ds. migracji z Uniwersytetu w Hildesheim, zwraca uwagę, że napływ uchodźców zależy od sytuacji w krajach pochodzenia; mniejsza liczba wyjazdów z Syrii, Afganistanu i Ukrainy odpowiada za znaczną część spadku. Zreformowany unijny Wspólny Europejski System Azylowy (GEAS), który wszedł w życie w czerwcu, jak dotąd nie przyniósł wymiernych efektów, dodaje. Polityka rządu odgrywa jednak rolę. Niemcy zaostrzyły kontrole na granicach lądowych, przyspieszyły deportacje i – co budzi najwięcej kontrowersji – zawiesiły łączenie rodzin dla wybranych kategorii uchodźców. Zwolennicy twierdzą, że surowsze podejście zniechęca do wtórnych migracji; krytycy ostrzegają, że może to zmusić niektórych migrantów do ukrywania się, co utrudnia integrację na rynku pracy i kontrole bezpieczeństwa. Dla pracodawców mniejszy napływ azylantów zmniejsza presję na mieszkania komunalne, ale nie rozwiązuje problemu niedoboru wykwalifikowanej siły roboczej. Działy HR, które korzystają z humanitarnych kanałów rekrutacji, muszą liczyć się z dłuższym czasem oczekiwania i rozważyć alternatywne ścieżki, takie jak unijna Niebieska Karta czy nowy system punktowy „Karta Szans”, który zacznie obowiązywać od stycznia 2027 roku. Patrząc w przyszłość, eksperci ostrzegają przed zbytnim optymizmem. Katastrofy klimatyczne i kryzysy geopolityczne mogą szybko odwrócić obecne trendy migracyjne. Sam BAMF prognozuje, że liczba wniosków może wzrosnąć ponownie, gdy konflikty w Sudanie i Mjanmie wywołają nowe fale migracji. Dlatego odporna strategia mobilności pracowniczej wymaga nadal planowania scenariuszowego i zróżnicowanych kanałów rekrutacji.