De beleidsveranderingen die de minister van Binnenlandse Zaken op 20 november aankondigde, hebben nu al gevolgen op de werkvloer. Op 29 november meldde The Guardian het eerste bekende geval van een migrant die vrijwillig alle sociale uitkeringen stopzette – inclusief de Disability Living Allowance voor haar autistische dochter – uit angst dat het aanvragen van deze uitkeringen haar zou kunnen beletten om een verblijfsvergunning voor onbepaalde tijd (ILR) te krijgen onder het voorgestelde “earned settlement”-model.
De alleenstaande moeder uit Ghana heeft negen van de tien vereiste jaren op de zogenoemde “long-residence” route doorgebracht, waarbij ze haar visum elke 30 maanden verlengde tegen een kostprijs van meer dan £13.000 aan leges en toeslagen. Volgens de nieuwe regels kan iedereen die twaalf maanden gebruik heeft gemaakt van uitkeringen, twintig jaar moeten wachten, tenzij ze kunnen aantonen dat ze een uitzonderlijke economische bijdrage leveren.
![Angst voor 20 jaar wachten op verblijfsvergunning drijft Ghanese verzorger ertoe Britse uitkeringen op te geven]()
De rechtsbijstandorganisatie RAMFEL waarschuwt dat dit beleid vooral hard zal aankomen bij laagbetaalde cruciale werknemers – zoals zorgverleners, schoonmakers en bezorgers – die de Britse economie tijdens de pandemie draaiende hielden, maar afhankelijk zijn van toeslagen om rond te komen. Voor HR-leiders brengt dit ethische dilemma’s en problemen op het gebied van personeelsbehoud met zich mee: migranten kunnen legitieme staatssteun weigeren om hun verblijfsstatus veilig te stellen, wat kan leiden tot meer ziekteverzuim, financiële stress en een hoger verloop.
Werkgevers wordt aangeraden om het advies over sociale voorzieningen aan gesponsorde medewerkers te evalueren, hen door te verwijzen naar onafhankelijke juridische hulp en waar nodig noodfondsen in te stellen, vooral wanneer visumstatus samenvalt met kosten voor zorg of kinderopvang. Bij inkoop kan samenwerking met verhuisdiensten die beurzen aanbieden voor ILR-kosten een onderscheidende factor worden in talentmobiliteitspakketten.
Het ministerie van Binnenlandse Zaken benadrukt dat de consultatie ruimte biedt voor “bijdragen – zoals vrijwilligerswerk of het betalen van hogere National Insurance-premies – om de kwalificatieperiode te verkorten”. Maar totdat de details bekend zijn, staan duizenden gezinnen voor de pijnlijke keuze tussen basissteun en langdurige zekerheid.
De alleenstaande moeder uit Ghana heeft negen van de tien vereiste jaren op de zogenoemde “long-residence” route doorgebracht, waarbij ze haar visum elke 30 maanden verlengde tegen een kostprijs van meer dan £13.000 aan leges en toeslagen. Volgens de nieuwe regels kan iedereen die twaalf maanden gebruik heeft gemaakt van uitkeringen, twintig jaar moeten wachten, tenzij ze kunnen aantonen dat ze een uitzonderlijke economische bijdrage leveren.
De rechtsbijstandorganisatie RAMFEL waarschuwt dat dit beleid vooral hard zal aankomen bij laagbetaalde cruciale werknemers – zoals zorgverleners, schoonmakers en bezorgers – die de Britse economie tijdens de pandemie draaiende hielden, maar afhankelijk zijn van toeslagen om rond te komen. Voor HR-leiders brengt dit ethische dilemma’s en problemen op het gebied van personeelsbehoud met zich mee: migranten kunnen legitieme staatssteun weigeren om hun verblijfsstatus veilig te stellen, wat kan leiden tot meer ziekteverzuim, financiële stress en een hoger verloop.
Werkgevers wordt aangeraden om het advies over sociale voorzieningen aan gesponsorde medewerkers te evalueren, hen door te verwijzen naar onafhankelijke juridische hulp en waar nodig noodfondsen in te stellen, vooral wanneer visumstatus samenvalt met kosten voor zorg of kinderopvang. Bij inkoop kan samenwerking met verhuisdiensten die beurzen aanbieden voor ILR-kosten een onderscheidende factor worden in talentmobiliteitspakketten.
Het ministerie van Binnenlandse Zaken benadrukt dat de consultatie ruimte biedt voor “bijdragen – zoals vrijwilligerswerk of het betalen van hogere National Insurance-premies – om de kwalificatieperiode te verkorten”. Maar totdat de details bekend zijn, staan duizenden gezinnen voor de pijnlijke keuze tussen basissteun en langdurige zekerheid.
Bron: The Guardian
