Van 21:00 op 28 mei tot 21:00 op 29 mei voerden de Italiaanse basisvakbonden (CUB, SGB, ADL Varese, SI Cobas, USI CIT) een algemene staking die het spoor, de metro, de luchtvaart, de scheepvaart en het lokale busvervoer trof. Trenitalia schrapte honderden regionale ritten buiten de wettelijk vastgestelde “garantie-uren”, terwijl de metro’s van Rome (ATAC) en Milaan (ATM) wachttijden tot 30 minuten kenden. Ook luchthavens bleven niet gespaard: stakingen bij de afhandeling op de grond op Rome-Fiumicino en Milaan-Malpensa dwongen luchtvaartmaatschappijen vluchten samen te voegen en zorgden voor wachtrijen van twee uur bij de EES-controle voor niet-EU-passagiers. Vervoerders van vracht stuurden tijdgevoelige exportzendingen om naar weekendritten, wat leidde tot extra brandstoftoeslagen die op de facturen van juni zullen verschijnen. De vakbonden koppelden hun actie aan de stijgende kosten van levensonderhoud en solidariteit met Palestijnse groepen, waardoor de staking een internationale politieke lading kreeg en het voor de overheid lastiger werd om de strenge Italiaanse minimumdienstregels toe te passen. Werkgeversorganisatie Confindustria eist snellere arbitrage om “de geloofwaardigheid van het land als logistiek knooppunt” te beschermen, zeker omdat de staking samenviel met een protest op de Brenner-autosnelweg dat voor de volgende dag gepland stond. Mobiliteitsmanagers binnen bedrijven moeten rekening houden met nieuwe stakingen op korte termijn: volgens de Italiaanse wet is slechts 10 dagen voorafgaande kennisgeving vereist voor landelijke acties, en de vakbonden waarschuwden voor extra stakingen als de loononderhandelingen vastlopen. Bedrijven doen er goed aan hun reizende medewerkers te informeren over de gegarandeerde diensttijden (06:00-09:00 en 18:00-21:00 voor het spoor) en flexibele thuiswerkregelingen te overwegen op dagen dat gestaakt wordt.
Bron: La Stampa
