Rapport van King’s College Pleit voor Hervorming van DNA-bewijs bij Gezinsherenigingszaken in het Verenigd Koninkrijk

Een onderzoek van het Refugee Family Reunion Project van King’s College London, gepubliceerd op 23 oktober, toont aan dat vluchtelingen die DNA-tests gebruiken om familiebanden aan te tonen, te maken krijgen met “onduidelijke eisen, inconsistente laboratoriumnormen en hoge kosten”. Analyse van 180 dossiers en 25 interviews met professionals laat zien dat zeven landen—India, Nigeria, Pakistan, Bangladesh, Nepal, Ghana en Sri Lanka—goed zijn voor het merendeel van de afwijzingen waarbij DNA werd gevraagd. Hoewel het beleid van het Ministerie van Binnenlandse Zaken stelt dat tests vrijwillig zijn, suggereren caseworkers vaak dat aanvragers die weigeren worden afgewezen. Slechts 12 laboratoria zijn erkend door het Ministerie van Justitie, terwijl 23 bedrijven DNA-tests voor immigratie aanbieden, waarvan sommige monsters naar het buitenland sturen en daarmee de keten van bewaring schenden. Het onderzoek waarschuwt ook dat standaard vaderschapstests niet geschikt zijn voor het vaststellen van broer-zus- of grootouderrelaties, wat kan leiden tot verkeerde interpretaties. Aanbevelingen zijn onder meer duidelijkere richtlijnen van het Ministerie van Binnenlandse Zaken, een openbaar register van erkende aanbieders, juridische hulp bij verplichte tests en een toolkit voor professionals die uitlegt wanneer mitochondriale, Y-chromosoom- of autosomale tests passend zijn. Het rapport verschijnt terwijl ministers de regels voor gezinsmigratie herzien, voorafgaand aan een nieuwe Immigratiewet die begin 2027 wordt verwacht. Voor werkgevers zijn de bevindingen indirect relevant: vertragingen bij gezinshereniging kunnen het welzijn en behoud van vluchtelingen in dienst beïnvloeden. HR-teams moeten weten dat alternatieve documenten soms volstaan en medewerkers doorverwijzen naar erkende juridische adviseurs voordat ze DNA-kosten maken.