Austria Wprowadza Nowy Typ Zezwolenia na Pobyt dla Pracowników Transgranicznych od 1 Grudnia

Od przyszłego tygodnia obywatele państw trzecich mieszkający tuż za granicą Austrii, ale pracujący w Tyrolu, Salzburgu lub Karyntii, będą mieli własną kategorię imigracyjną. Opublikowane 26 listopada przepisy wprowadzają „Pozwolenie na pobyt – Pracownik transgraniczny” (Aufenthaltstitel Grenzgänger), które łączy prawo do zamieszkania i pracy w przygranicznych regionach Austrii, eliminując konieczność przechodzenia przez pełną biurokrację związaną z kartą Red-White-Red.

Aby się zakwalifikować, wnioskodawcy muszą posiadać nieograniczone, długoterminowe pozwolenie na pobyt w sąsiednim kraju i utrzymywać tam swoje główne miejsce zamieszkania. Muszą również mieć wiążącą umowę o pracę z firmą zlokalizowaną w austriackim powiecie przygranicznym (lub w miastach statutarnych: Innsbruck, Salzburg, Klagenfurt lub Villach). Publiczna Służba Zatrudnienia (AMS) wyda opinię dotyczącą rynku pracy, ale tylko dla lokalnego powiatu, co skróci czas rozpatrywania wniosków z kilku miesięcy do kilku tygodni. Studenci, pracownicy sezonowi oraz pracownicy delegowani pozostają wyłączeni z tego systemu.



Pozwolenie będzie ważne początkowo do dwóch lat, z możliwością przedłużenia na kolejne pięć. Posiadacze będą płacić austriacki podatek dochodowy od wynagrodzenia uzyskanego na terenie Austrii, pozostając jednocześnie objęci przepisami o ubezpieczeniu społecznym zgodnie z rozporządzeniem UE 883/2004, zwykle w kraju swojego zamieszkania. W związku z tym opieka zdrowotna transgraniczna będzie wymagała koordynacji między ubezpieczycielami po obu stronach granicy.

Pracodawcy z regionów uzależnionych od turystyki, takich jak ośrodki narciarskie w Tyrolu, intensywnie lobbowali za uproszczeniem procedur, borykając się z niedoborem pracowników po pandemii. Rząd liczy, że nowe rozwiązanie przyciągnie wykwalifikowanych kucharzy z północnych Włoch oraz kierowców logistycznych ze Słowacji, dla których obecne austriackie przepisy są zbyt uciążliwe.

Menadżerowie ds. mobilności międzynarodowej powinni zaktualizować polityki dotyczące delegowania pracowników, uwzględniając nową ścieżkę. Ponieważ wnioskodawcy muszą utrzymywać główne miejsce zamieszkania za granicą, dodatki mieszkaniowe mogą wymagać zmiany na pokrycie kosztów dojazdów zamiast kosztów relokacji.