Belgia Wprowadza Wyższe Progi Dochodowe dla Wiz na Zjednoczenie Rodzinne

Belgijskie Biuro Imigracyjne potajemnie nakazało placówkom konsularnym na całym świecie, aby przed wydaniem wizy D sprawdzały, czy sponsor w Belgii spełnia surowe kryterium „wystarczających środków” w ramach procedury łączenia rodzin. Choć obowiązek ten istnieje w prawie od 2011 roku, często weryfikowano go dopiero po przyjeździe członka rodziny. Od 17 grudnia 2025 roku urzędnicy muszą zobaczyć dowód, że miesięczny dochód netto rezydenta wynosi co najmniej 2 323,08 euro na małżonka lub pierwszą osobę na utrzymaniu, plus 10% na każdą kolejną osobę.

W praktyce oznacza to, że rodzina czteroosobowa potrzebuje sponsora zarabiającego około 5 100 euro netto miesięcznie – poziom, którego nie osiąga wielu pracowników fizycznych, a nawet średniego szczebla. Wnioski, które nie spełnią tego wymogu, będą odrzucane już na etapie składania, co pozwoli zaoszczędzić koszty administracyjne, ale może rozdzielić rodziny na wiele miesięcy, podczas gdy sponsorzy będą szukać lepiej płatnej pracy lub składać odwołania.



Działy HR powinny ostrzec zagranicznych pracowników delegowanych, którzy planują sprowadzić małżonków lub dzieci, że decydujące będą dane z belgijskich list płac, a nie prognozowane przyszłe zarobki. Pracodawcy mogą być zmuszeni do wcześniejszej korekty pakietów wynagrodzeń lub wystawienia oficjalnych zaświadczeń o zarobkach. Brak odpowiedniego planowania może opóźnić zapis do szkoły, podpisanie umów najmu czy rozpoczęcie projektów.

Kancelarie prawne spodziewają się wzrostu liczby odwołań, ponieważ kwoty dochodów są indeksowane dwa razy w roku i mogą się zmieniać w trakcie rozpatrywania wniosku. Biuro Imigracyjne nie przewidziało żadnych okresów przejściowych; sprawy rozpatrywane na dzień 17 grudnia zostaną ponownie ocenione według nowych, bardziej rygorystycznych zasad.

Belgia już teraz ma jedne z najdłuższych w UE czasów oczekiwania na rozpatrzenie wniosków o łączenie rodzin. Zaostrzenie praktyk może skłonić rodziny do rozważenia alternatywnych dróg wjazdu do UE (np. najpierw osiedlenia się w Holandii lub Francji), zanim dołączą do głównego pracownika w Belgii – co dodatkowo skomplikuje programy mobilności korporacyjnej.