Parlament UE zatwierdza przepisy o przyspieszonych deportacjach, wywierając presję na belgijski system azylowy

W kluczowym głosowaniu 10 lutego 2026 roku Parlament Europejski zatwierdził dwa rozporządzenia, które pozwolą państwom członkowskim, w tym Belgii, szybciej odrzucać wnioski o azyl i deportować osoby ubiegające się o ochronę, jeśli pochodzą z krajów uznanych za „bezpieczne” lub nawet tylko przez nie przejeżdżały. Środki te są częścią szerszego Paktu o Migracji i Azylu z 2023 roku i zaczną obowiązywać od czerwca. Na nowej liście „bezpiecznych krajów pochodzenia” znalazły się Bangladesz, Kolumbia, Egipt, Indie, Kosowo, Maroko i Tunezja, a towarzyszące rozporządzenie umożliwia wysyłanie migrantów do tzw. „bezpiecznego kraju trzeciego” spoza UE, nawet jeśli dana osoba nigdy tam nie mieszkała.

Dla Belgii, gdzie ośrodki recepcyjne działają od miesięcy na pełnych obrotach, obietnica szybszych procedur jest politycznie atrakcyjna. Federalna Sekretarz Stanu ds. Azylu i Migracji, Nicole de Moor, przyjęła głosowanie z zadowoleniem, podkreślając, że „oczywiście bezzasadne wnioski zatykały nasz system i szkodziły tym, którzy naprawdę potrzebują ochrony”. Urząd ds. Imigracji rozpatrzył prawie 39 000 wniosków azylowych w 2025 roku, co jest najwyższym wynikiem od 2015 roku, i musiał stawić czoła nakazom sądowym zapewnienia schronienia setkom osób, których nie był w stanie przyjąć. Szybsze odrzucenia mogłyby odciążyć system – pod warunkiem, że, jak zauważają krytycy, Federalna Policja i służby dyplomatyczne będą w stanie zdobyć niezbędne dokumenty i miejsca transportowe do faktycznego usunięcia osób.



Organizacje praw człowieka oraz Belgijska Rada ds. Uchodźców argumentują, że reformy podważają prawo do indywidualnej oceny sprawy. Wskazują, że Indie i Egipt, oba na liście „bezpiecznych” krajów, mają pogarszającą się sytuację w zakresie wolności prasy i praw mniejszości. Prawnicy obawiają się, że osoby będą odsyłane zanim zdążą zebrać dowody dotyczące sytuacji w kraju pochodzenia lub znaleźć pełnomocnika, a organizacje pozarządowe ostrzegają, że mniejsze państwa UE mogą przerzucać odpowiedzialność na sąsiadów, którzy mają jeszcze mniejsze możliwości.

Z perspektywy mobilności korporacyjnej nowe przepisy nie wpłyną bezpośrednio na kanały związane z pozwoleniami na pracę czy podróżami służbowymi, ale mogą zmienić publiczną debatę na temat imigracji i pośrednio wpłynąć na priorytety w rozpatrywaniu wniosków. Firmy korzystające z humanitarnych ścieżek – takich jak programy przesiedleń dla pracowników sektora technologicznego z obszarów konfliktów – mogą mieć trudności z relokacją kandydatów przez Belgię. Pracodawcy zatrudniający talenty spoza UE powinni monitorować, czy zasoby uwolnione w Urzędzie ds. Imigracji zostaną przekierowane do działów zajmujących się pozwoleniami na pracę i jednolitymi zezwoleniami, co może skrócić kolejki w procesach korporacyjnych.

W najbliższym czasie menedżerowie ds. mobilności powinni zaktualizować plany zarządzania kryzysowego dla międzynarodowo mobilnych pracowników, którzy mogą zostać uwięzieni w protestach lub poddani zaostrzonym kontrolom granicznym w związku z wejściem w życie nowych przepisów. Rząd ma opublikować praktyczne wytyczne do połowy kwietnia; zespoły ds. mobilności globalnej powinny śledzić pojawienie się nowych wzorów pism i terminów odwołań, aby móc odpowiednio poinformować zainteresowanych pracowników i partnerów HR.