Parlament UE zatwierdza plan utworzenia "centrów powrotów" poza Unią, zmieniając debatę o migracji w Brukseli

W przełomowym głosowaniu, które odbyło się w Brukseli 26 marca 2026 roku, Parlament Europejski poparł kontrowersyjną propozycję umożliwiającą poszczególnym państwom członkowskim UE – lub ich grupom – tworzenie ośrodków detencyjnych i przetwarzania migrantów poza granicami Unii. Nieformalnie nazywane „hubami powrotów”, placówki te miałyby przyjmować osoby, których wnioski o azyl zostały odrzucone lub które uznano za nieuprawnione do pozostania w Europie, podczas gdy organizowane będą ich powroty. Ustawa przeszła stosunkiem głosów 389 do 206, przy 32 wstrzymujących się, po burzliwej debacie plenarnej, która podzieliła Parlament na linie ideologiczne. Koalicja partii konserwatywnych i skrajnie prawicowych poparła inicjatywę, argumentując, że Europa potrzebuje szybszych i bardziej przewidywalnych procedur deportacyjnych, aby zniechęcić do nielegalnej migracji i odciążyć kraje na pierwszej linii frontu, takie jak Grecja i Włochy. Grupy centrowe i lewicowe sprzeciwiły się planowi, ostrzegając przed ryzykiem naruszeń praw człowieka oraz niebezpieczeństwem przerzucania europejskich obowiązków prawnych na zewnątrz. Choć rozporządzenie ma charakter ogólnoeuropejski, jego polityczne centrum pozostaje w Belgii: tekst negocjowano pod przewodnictwem belgijskiej Rady, a głosowanie odbyło się w Brukseli, co wprowadziło temat bezpośrednio na belgijski krajowy porządek obrad przed czerwcowymi wyborami. Premier Belgii Bart De Wever przyjął wynik z zadowoleniem, nazywając go „praktycznym narzędziem chroniącym integralność strefy Schengen”, podczas gdy flamandzka partia Zielonych Groen oskarżyła rząd federalny o „sprzedawanie europejskich wartości dla krótkoterminowego efektu politycznego”. W praktyce każde państwo członkowskie może teraz zawierać dwustronne umowy z krajami trzecimi – najprawdopodobniej z Afryki Północnej lub Bałkanów Zachodnich – w celu budowy i prowadzenia takich hubów, pod warunkiem przestrzegania podstawowych gwarancji proceduralnych. Grecja, Niemcy, Holandia, Austria i Dania już potwierdziły rozmowy wstępne z potencjalnymi gospodarzami. Firmy specjalizujące się w infrastrukturze detencyjnej, logistyce transportu i usługach ochrony spodziewają się przetargów na wielomilionowe kontrakty, a menedżerowie ds. mobilności w korporacjach działających w tych regionach powinni monitorować potencjalne ryzyka reputacyjne i związane z przestrzeganiem przepisów. Dla programów globalnej mobilności i podróży służbowych z siedzibą w Belgii konsekwencje są trzy: (1) większa kontrola nad listami sponsorskimi firm w sprawach humanitarnych i dotyczących łączenia rodzin, (2) możliwe opóźnienia w belgijskich portach i na lotniskach, gdy policja federalna dostosuje procedury kontroli do nowego prawa, oraz (3) prawdopodobny wzrost protestów politycznych i działań związków zawodowych – zwłaszcza wśród personelu naziemnego na lotniskach – podobnych do tych, które miały miejsce po wcześniejszych reformach azylowych. Firmy powinny zrewidować polityki opieki nad pracownikami przejeżdżającymi przez Brukselę i inne europejskie huby oraz współpracować z prawnikami imigracyjnymi, aby śledzić akty wykonawcze, które doprecyzują terminy, prawa do odwołań i zasady ochrony danych.