W ruchu, który natychmiast wywołał rezonans poza granicami regionu, koalicja Partido Popular (PP) i Vox, która będzie rządzić w Estremadurze, ujawniła 17 kwietnia 74-punktowy pakt, w którym „realne, trwałe i weryfikowalne zakorzenienie w Hiszpanii” staje się warunkiem wstępnym do uzyskania większości świadczeń socjalnych, mieszkań socjalnych oraz dotacji regionalnych. Dokument, podpisany w Méridzie po miesiącach politycznego impasu, formalizuje długoletnie żądanie Vox dotyczące zasady „priorytetu narodowego” i zapewni liderce PP, Maríi Guardiola, objęcie prezydentury regionu 24 kwietnia. Zgodnie z paktem, osoby ubiegające się o mieszkania komunalne muszą wykazać się dziesięcioletnim okresem zamieszkania, aby móc kupić, oraz pięcioletnim, aby wynająć, a dostęp do świadczeń socjalnych i zasiłków rodzinnych będzie również uzależniony od udokumentowanej historii zamieszkania. Nowo powołane Ministerstwo Rodziny, Deregulacji i Usług Społecznych — kierowane przez Vox — będzie kontrolować wydatki związane z imigracją, weryfikować oszustwa w rejestrze mieszkańców (padrón) oraz wstrzymywać finansowanie organizacjom pozarządowym uznanym za „ułatwiające nielegalną imigrację”. Dokument przewiduje także regionalny zakaz noszenia burki i nikabu w budynkach publicznych oraz coroczny audyt kosztów związanych z imigracją. Eksperci prawni ostrzegają, że niektóre zapisy kolidują z wyłącznymi kompetencjami Madrytu w zakresie prawa imigracyjnego i rejestru mieszkańców. Koalicja próbuje ominąć ten konflikt, zobowiązując się do „apelowania” o reformy na szczeblu krajowym, jednocześnie stosując preferencje oparte na zamieszkaniu, które według niej są zgodne z obowiązującym prawem. Rząd centralny Hiszpanii już nazwał pakt „rasistowskim” i zasugerował skierowanie sprawy do Trybunału Konstytucyjnego, wskazując na podobieństwa do wieloletniej debaty we Francji na temat préférence nationale. Dla pracodawców i zespołów ds. mobilności międzynarodowej nowe przepisy wprowadzają niepewność: pracownicy delegowani i nowo zatrudnieni cudzoziemcy w Estremadurze mogą zostać wykluczeni z regionalnych programów mieszkaniowych lub zasiłków rodzinnych, mimo że w innych częściach Hiszpanii będą w pełni uprawnieni. Działy HR mogą być zmuszone do planowania wyższych kosztów prywatnego zakwaterowania lub przyspieszenia rejestracji zamieszkania, aby spełnić wymogi 5- lub 10-letniego okresu. Międzynarodowe firmy z pracownikami rozsianymi po całej Hiszpanii powinny uważnie obserwować, czy Aragón, Castilla y León lub Andaluzja — również negocjujące koalicje PP-Vox — nie zdecydują się na podobne rozwiązania. Mozaika regionalnych ograniczeń skomplikuje planowanie relokacji i może wywrzeć presję na rząd centralny, by ustalił minimalne standardy.
Źródło: Brussels Signal
