Kanadyjski program pilotażowy imigracji do społeczności wiejskich (RCIP) cieszy się znacznie większym zainteresowaniem niż przewidywał Ottawa. Według najnowszych doniesień z 14 czerwca, gminy uczestniczące w programie, od Kolumbii Brytyjskiej po Nową Szkocję, już poleciły setki zagranicznych pracowników do stałego pobytu, a tylko w pierwszych dwóch miesiącach 2026 roku zatwierdzono 800 nowych imigrantów. Inicjatywa obejmująca 14 społeczności, uruchomiona w 2025 roku, ma pomóc mniejszym regionom borykającym się z niedoborem siły roboczej w obsadzeniu kluczowych stanowisk. Każda lokalizacja może rekomendować do 350 głównych kandydatów rocznie. Wiele społeczności już osiągnęło lub jest bliskich wyczerpania limitów na 2026 rok, co zmusza lokalnych koordynatorów do priorytetyzacji braków w sektorach opieki zdrowotnej, rzemiosła, produkcji i transportu.
Koordynatorzy programu przyznają, że ogromne zainteresowanie wynika częściowo z cięć na poziomie federalnym w liczbie przyjmowanych imigrantów. Przy mniejszej liczbie miejsc w krajowych programach ekonomicznych, tymczasowi pracownicy zagraniczni już przebywający w Kanadzie zwracają się ku RCIP jako jednej z niewielu dostępnych dróg do stałego pobytu. Na przykład Brandon w Manitobie niemal wyczerpał roczny limit rekomendacji dla pracowników posiadających wizy produkcyjne, a Sault Ste. Marie w Ontario wykorzystało RCIP do przyciągnięcia lekarzy i specjalistów z branży hotelarskiej, których nie udało się znaleźć lokalnie.
![Pilotażowy Program Stałego Pobytu na Obszarach Wiejskich Przepełniony Wnioskami w Całej Kanadzie]()
Pracodawcy cieszą się z entuzjazmu, ale nierównowaga między popytem a limitami stwarza nowe wyzwania. North Okanagan–Shuswap w Kolumbii Brytyjskiej otrzymało w zeszłym roku ponad 7,500 zgłoszeń – ponad dwadzieścia razy więcej niż liczba dostępnych nominacji. Pracownicy programu ostrzegają, że w miarę nasilającej się konkurencji o rekomendacje, podatni na nadużycia kandydaci mogą paść ofiarą nieuczciwych pośredników.
Dla międzynarodowych zespołów HR ten wzrost pokazuje dwie rzeczy: po pierwsze, że odległe i mniejsze rynki kanadyjskie pozostają zdecydowanie proimigracyjne, nawet gdy cele federalne są łagodniejsze; po drugie, że listy poparcia od pracodawców i solidne plany zatrzymania pracowników stają się kluczowymi czynnikami wyróżniającymi kandydatów walczących o ograniczone nominacje wiejskie. Firmy działające poza głównymi miastami Kanady powinny jak najwcześniej nawiązać współpracę z lokalnymi biurami rozwoju gospodarczego, jeśli chcą zabezpieczyć miejsca w RCIP dla kluczowych zagranicznych talentów.
Patrząc w przyszłość, Ottawa stoi przed wyborem politycznym – albo zwiększyć limity dla tego skutecznego pilotażu, albo pozwolić, by popyt przeniósł się z powrotem do już przeciążonych programów krajowych. Wiele społeczności, z pustymi łóżkami w szpitalach wiejskich i wolnymi stanowiskami w warsztatach maszynowych, apeluje do Ministerstwa Imigracji, Uchodźców i Obywatelstwa Kanady (IRCC) o zwiększenie przydziałów w planie na 2027 rok.
Koordynatorzy programu przyznają, że ogromne zainteresowanie wynika częściowo z cięć na poziomie federalnym w liczbie przyjmowanych imigrantów. Przy mniejszej liczbie miejsc w krajowych programach ekonomicznych, tymczasowi pracownicy zagraniczni już przebywający w Kanadzie zwracają się ku RCIP jako jednej z niewielu dostępnych dróg do stałego pobytu. Na przykład Brandon w Manitobie niemal wyczerpał roczny limit rekomendacji dla pracowników posiadających wizy produkcyjne, a Sault Ste. Marie w Ontario wykorzystało RCIP do przyciągnięcia lekarzy i specjalistów z branży hotelarskiej, których nie udało się znaleźć lokalnie.
Pracodawcy cieszą się z entuzjazmu, ale nierównowaga między popytem a limitami stwarza nowe wyzwania. North Okanagan–Shuswap w Kolumbii Brytyjskiej otrzymało w zeszłym roku ponad 7,500 zgłoszeń – ponad dwadzieścia razy więcej niż liczba dostępnych nominacji. Pracownicy programu ostrzegają, że w miarę nasilającej się konkurencji o rekomendacje, podatni na nadużycia kandydaci mogą paść ofiarą nieuczciwych pośredników.
Dla międzynarodowych zespołów HR ten wzrost pokazuje dwie rzeczy: po pierwsze, że odległe i mniejsze rynki kanadyjskie pozostają zdecydowanie proimigracyjne, nawet gdy cele federalne są łagodniejsze; po drugie, że listy poparcia od pracodawców i solidne plany zatrzymania pracowników stają się kluczowymi czynnikami wyróżniającymi kandydatów walczących o ograniczone nominacje wiejskie. Firmy działające poza głównymi miastami Kanady powinny jak najwcześniej nawiązać współpracę z lokalnymi biurami rozwoju gospodarczego, jeśli chcą zabezpieczyć miejsca w RCIP dla kluczowych zagranicznych talentów.
Patrząc w przyszłość, Ottawa stoi przed wyborem politycznym – albo zwiększyć limity dla tego skutecznego pilotażu, albo pozwolić, by popyt przeniósł się z powrotem do już przeciążonych programów krajowych. Wiele społeczności, z pustymi łóżkami w szpitalach wiejskich i wolnymi stanowiskami w warsztatach maszynowych, apeluje do Ministerstwa Imigracji, Uchodźców i Obywatelstwa Kanady (IRCC) o zwiększenie przydziałów w planie na 2027 rok.
Źródło: CityNews / The Canadian Press
