Porozumienie o wolnym handlu między Indiami a Nową Zelandią wprowadza limity wizowe oraz program wakacyjno-pracowniczy dla obywateli Indii

Umowa o wolnym handlu (FTA) między Indiami a Nową Zelandią oficjalnie weszła w życie o godzinie 00:01 dnia 20 października 2026 roku, wprowadzając pakiet zobowiązań dotyczących mobilności, które wykraczają daleko poza obniżki ceł. Dwie nowe kategorie wiz tymczasowego zatrudnienia (TEE) umożliwiają wysoko wykwalifikowanym Hindusom — od inżynierów i architektów IT po nauczycieli jogi i mistrzów muzyki klasycznej — pobyt w Nowej Zelandii do trzech lat. Liczba miejsc jest ograniczona do 5 000 jednocześnie, ale w przeciwieństwie do australijskiej kwoty w ramach umów o pracę, miejsca te są odnawiane wraz z wygaśnięciem wiz, co daje indyjskim firmom przewidywalny kanał do realizacji projektów. Korzyści mają także studenci. Od 16 listopada 2026 roku absolwenci studiów doktoranckich z Indii będą mogli ubiegać się o czteroletnie wizy po ukończeniu nauki, zamiast standardowych trzech lat, a FTA gwarantuje co najmniej 20 godzin pracy tygodniowo podczas studiów — co jest kluczowe, gdy Wellington zaostrza przepisy dotyczące pracy studentów z innych krajów. Nowy program wakacyjno-pracowniczy, który ma zostać uruchomiony w ciągu dwóch lat, zaoferuje 1 000 miejsc rocznie dla Hindusów w wieku 18-30 lat, na wzór porozumień między Indiami a Australią, dając młodym profesjonalistom tani sposób na sprawdzenie rynku pracy w Nowej Zelandii. Dla biznesu umowa upraszcza transfery wewnątrzfirmowe oraz krótkoterminowe świadczenie usług kontraktowych. Indyjscy pracownicy delegowani do nowozelandzkich oddziałów mogą przebywać do trzech lat; instalatorzy sprzętu i goście biznesowi otrzymują 90 dni na każde 12 miesięcy z przyspieszoną procedurą. Rynek usług zostaje jeszcze bardziej otwarty: Wellington zaplanował dostęp do 118 podsektorów, zapewniając firmom indyjskim z branży IT, edukacji, opieki zdrowotnej i budownictwa dostęp na zasadach MFN. Menedżerowie ds. mobilności korporacyjnej powinni działać szybko. Pracodawcy muszą być „akredytowani” w nowozelandzkim systemie wizowym, a kandydaci na wizy TEE potrzebują kwalifikującej oferty pracy oraz potwierdzenia znajomości języka angielskiego i umiejętności. Zespoły kadrowe powinny również pamiętać, że wizy TEE nie prowadzą do uzyskania prawa stałego pobytu; pracownicy długoterminowi nadal będą musieli przejść na ścieżki rezydencji dla wykwalifikowanych. Wreszcie, indyjscy pracownicy już przebywający w Nowej Zelandii na wizach po studiach lub z kluczowymi umiejętnościami mogą mieć możliwość zmiany statusu, co zwolni miejsca w innych programach mobilności globalnej. Strategicznie, FTA kieruje Indie ku handlowi skoncentrowanemu na usługach w czasie, gdy wyjazdy do USA napotykają na wzrost opłat H-1B, a kwoty do Wielkiej Brytanii pozostają ograniczone. Nowa Zelandia zyskuje bardzo potrzebne umiejętności, a indyjskie firmy otrzymują platformę w ramach Wspólnoty Narodów do obsługi klientów na Pacyfiku — dowód na to, że klauzule dotyczące mobilności są dziś równie cenne komercyjnie jak ustępstwa celne.