Umowa o Wolnym Handlu między Indiami a Nową Zelandią wchodzi w życie, otwierając ścieżkę do 5 000 wiz pracowniczych dla indyjskich specjalistów

O godzinie 00:01 dnia 20 października 2026 roku wszedł w życie Umowa o Wolnym Handlu (FTA) między Indiami a Nową Zelandią, otwierając nową, tymczasową ścieżkę zatrudnienia dla obywateli Indii. Immigration New Zealand potwierdziło, że porozumienie ustanawia limit 5 000 „wiz pracowniczych FTA dla Indii”, które mogą być aktywne jednocześnie, umożliwiając pobyt do trzech lat dla kwalifikujących się kandydatów w priorytetowych sektorach, takich jak technologie informacyjne, inżynieria, budownictwo, edukacja i opieka zdrowotna. Instruktorzy jogi, kucharze specjalizujący się w kuchni indyjskiej oraz przedstawiciele kilku dyscyplin AYUSH zostali wyraźnie wymienieni, co odzwierciedla zamiar Nowej Zelandii przyciągnięcia indyjskich talentów zarówno zawodowych, jak i kulturowych.

Poza głównym limitem, umowa ułatwia także wjazd krótkoterminowym biznesmenom, dostawcom usług na kontraktach, niezależnym profesjonalistom oraz pracownikom przenoszonym w ramach firmy. Biznesmeni zajmujący się instalacją lub serwisem sprzętu mogą przebywać do 90 dni w ciągu 12 miesięcy, dostawcy usług kontraktowych – do 12 miesięcy, a pracownicy przenoszeni wewnątrz firmy – do trzech lat. Kluczowe jest jednak to, że umowa wymaga od kandydatów spełnienia standardowych kryteriów imigracyjnych – ofert pracy od akredytowanych pracodawców, znajomości języka angielskiego, badań zdrowotnych i sprawdzenia charakteru, dlatego firmy muszą przygotować się na spełnienie wymogów, a nie liczyć na automatyczny wjazd.



Dla indyjskich przedsiębiorstw największą korzyścią jest znacznie lepszy dostęp do rynku: Nowa Zelandia zobowiązała się do otwarcia 118 podsektorów usług, obejmujących telekomunikację, usługi finansowe czy turystykę. Ministerstwo Handlu w New Delhi prognozuje, że handel towarami i usługami potroi się do około 7 miliardów dolarów nowozelandzkich do 2030 roku, wspierany przez planowane inwestycje Kiwi na poziomie około 20 miliardów NZD w ciągu 15 lat. Indyjskie firmy IT i konsultingowe z centrami w Auckland lub Wellington będą mogły bardziej przewidywalnie rotować pracowników, a nowozelandzkie szpitale i uczelnie zyskają jasno określony kanał rekrutacji na trudne do obsadzenia stanowiska.

W praktyce menedżerowie ds. mobilności powinni przygotować briefing dla zainteresowanych stron, wyjaśniając, że limit wiz działa na zasadzie „kto pierwszy, ten lepszy”, konieczność uzyskania statusu akredytowanego pracodawcy przez nowozelandzkie podmioty oraz wymogi dokumentacyjne dotyczące wiz dla osób towarzyszących. Zespoły HR muszą także monitorować licznik limitu, który Immigration New Zealand będzie publikować online; po osiągnięciu pułapu 5 000 nowych wiz będą przyznawane dopiero po wygaśnięciu istniejących i zwolnieniu miejsc. Dlatego przewaga dla tych, którzy złożą wnioski jako pierwsi, będzie realna już w pierwszym cyklu aplikacyjnym.

Strategicznie, FTA przybliża Indie do modelu handlu opartego na usługach i sygnalizuje, że ułatwienia w mobilności stają się standardowym elementem negocjacji handlowych w New Delhi. Międzynarodowe korporacje działające w obu krajach powinny ponownie przeanalizować koszty delegacji, ponieważ trzyletni okres pobytu znacząco zmniejsza potrzebę kosztownych przedłużeń wiz związanych z przerwami w zatrudnieniu.