In een scherpe afwijzing van het beleid onder Biden dat deze winter werd ingevoerd, heeft de Amerikaanse districtsrechter Richard Stearns maandagavond een voorlopige voorziening uitgevaardigd die Immigration and Customs Enforcement (ICE) verbiedt vluchtelingen in Massachusetts vast te houden die nog geen jaar in het land zijn en dus nog niet in aanmerking komen om een verblijfsvergunning voor onbepaalde tijd (LPR-status) aan te vragen. De zaak—International Institute of New England tegen ICE—werd aangespannen door vier recent aangekomen vluchtelingen en het in Boston gevestigde opvangbureau dat hen ondersteunt. De omstreden richtlijn van december gaf veldmedewerkers toestemming om vluchtelingen opnieuw in hechtenis te nemen voor een nieuwe “inspectie en toelatingsexamen” als zij binnen twaalf maanden na aankomst geen green card hadden verkregen. Voorstanders stellen dat deze regel decennialange praktijk doorbrak, waarbij vluchtelingen wettelijk aanwezig waren en na een jaar werden aangemoedigd om een verblijfsaanpassing aan te vragen. Stearns was het daarmee eens en schreef dat de overheid “hechtenis” en “detentie” door elkaar haalde en dat de eisers waarschijnlijk op wettelijke gronden zullen winnen. Praktisch gezien beschermt het vonnis ongeveer 2.100 vluchtelingen in New England—veelal werkzaam in de horeca, gezondheidszorg en productie—tegen onverwachte arrestaties terwijl de rechtszaak loopt. Werkgevers die afhankelijk zijn van vluchtelingenarbeid zeggen dat de uitspraak verstoringen in de personeelsbezetting voorkomt, juist nu de werkloosheid in de regio onder de 3 procent ligt. Voor managers van wereldwijde mobiliteit benadrukt de beslissing het belang van het tijdig begeleiden van vluchtelingen bij het indienen van hun green-cardaanvraag en het zorgvuldig documenteren van elke stap. Hoewel de voorziening landelijk geldt, kan het Department of Homeland Security (DHS) in beroep gaan of proberen het beleid met aanpassingen opnieuw uit te vaardigen. Bedrijven doen er goed aan om in hun HR-systemen meldingen in te bouwen voor de naderende éénjarige verblijfsverjaardagen en juridische ondersteuning voor verblijfsaanvragen te budgetteren—plus noodplannen voor het geval de handhaving wordt hervat. De zaak illustreert ook een bredere trend: federale rechtbanken zijn steeds bereid om handhavingsrichtlijnen die afwijken van lang bestaande praktijken zonder openbare consultatie te toetsen. Nu rechtszaken toenemen, moeten mobiliteitsprogramma’s niet alleen wettelijke wijzigingen volgen, maar ook subreguliere memo’s die nalevingsverplichtingen van de ene op de andere dag kunnen veranderen.
Bron: Axios Boston
