De langdurige discussie in Zwitserland over hoeveel migranten zouden moeten bijdragen aan de publieke financiën en veiligheid bereikte op 25 juni 2026 een nieuw hoogtepunt, toen de krant The Local de vier migratiegerelateerde voorstellen onthulde die de zomerparlementaire agenda domineren. Centraal in de discussie staat een “veiligheidsbelasting” die eerder dit voorjaar door de Nationale Raad werd goedgekeurd. Deze heffing, vergelijkbaar met de vrijstellingsbelasting die Zwitserse mannen betalen als ze niet in het leger dienen, zou buitenlandse inwoners 3 procent van hun belastbaar inkomen (minimaal CHF 400) laten betalen om de kosten voor politie en civiele bescherming te dekken. Voorstanders vinden dat nieuwkomers moeten bijdragen aan de extra kosten die hun aanwezigheid met zich meebrengt, maar juridische experts van het Staatssecretariaat voor Migratie waarschuwen dat het toepassen van deze heffing op EU- en EFTA-burgers in strijd zou zijn met de Overeenkomst Vrij Verkeer van Personen.
Een tweede, nog controversiëler voorstel – de zogenaamde “immigratiebelasting” of “toelatingsheffing” – zou iedereen die naar Zwitserland verhuist verplichten om elf jaar lang 3 procent van hun inkomen te betalen, wat jaarlijks mogelijk CHF 1 miljard zou opleveren. Dit idee, oorspronkelijk in 2023 gepromoot door de rechtse Zwitserse Volkspartij (SVP), kwam in 2025 terug via de liberaal-radicale parlementariër Simon Michel. Het haalbaarheidsrapport van de regering was onduidelijk; bedrijfsverenigingen vrezen nu dat het plan hoogopgeleide medewerkers, die multinationals nodig hebben, zou afschrikken.
![Zwitserse Parlement Verscherpt Debat over Nieuwe Belastingen en Vergunningverboden voor Buitenlandse Inwoners]()
Parlementariërs streven ook naar strengere toelatingscriteria. Beide kamers steunen een motie die Zwitserland toestaat om verblijfsvergunningen van EU-burgers met een strafblad te weigeren of in te trekken – een uitzonderlijke stap, aangezien het huidige bilaterale verdrag Bern verplicht EU-burgers toe te laten, tenzij zij een “ernstige en actuele” bedreiging vormen. Voorstanders wijzen op gevallen van buitenlandse georganiseerde misdaadfiguren die zich in Ticino en Genève vestigen; tegenstanders stellen dat een algemene regel de EU-wetgeving zou schenden en tot vergeldingsmaatregelen zou leiden.
Tot slot verzamelt een burgerinitiatief, de zogenaamde “Democratie-initiatie”, handtekeningen om de vereiste verblijfsduur voor naturalisatie te verkorten van tien naar vijf jaar en om de beslissingsbevoegdheid van gemeenten naar de Confederatie over te hevelen. De Bondsraad en een meerderheid in beide kamers roepen kiezers op om het voorstel te verwerpen, omdat de kantons anders een belangrijk instrument voor integratie zouden verliezen.
Internationale bedrijven die personeel rouleren volgen de ontwikkelingen nauwlettend: een soepeler naturalisatiebeleid zou Zwitserland aantrekkelijker maken voor langdurige wereldwijde opdrachten, terwijl de voorgestelde belastingen en vergunningverboden de kosten en complexiteit van relocatieprogramma’s kunnen verhogen.
Een tweede, nog controversiëler voorstel – de zogenaamde “immigratiebelasting” of “toelatingsheffing” – zou iedereen die naar Zwitserland verhuist verplichten om elf jaar lang 3 procent van hun inkomen te betalen, wat jaarlijks mogelijk CHF 1 miljard zou opleveren. Dit idee, oorspronkelijk in 2023 gepromoot door de rechtse Zwitserse Volkspartij (SVP), kwam in 2025 terug via de liberaal-radicale parlementariër Simon Michel. Het haalbaarheidsrapport van de regering was onduidelijk; bedrijfsverenigingen vrezen nu dat het plan hoogopgeleide medewerkers, die multinationals nodig hebben, zou afschrikken.
Parlementariërs streven ook naar strengere toelatingscriteria. Beide kamers steunen een motie die Zwitserland toestaat om verblijfsvergunningen van EU-burgers met een strafblad te weigeren of in te trekken – een uitzonderlijke stap, aangezien het huidige bilaterale verdrag Bern verplicht EU-burgers toe te laten, tenzij zij een “ernstige en actuele” bedreiging vormen. Voorstanders wijzen op gevallen van buitenlandse georganiseerde misdaadfiguren die zich in Ticino en Genève vestigen; tegenstanders stellen dat een algemene regel de EU-wetgeving zou schenden en tot vergeldingsmaatregelen zou leiden.
Tot slot verzamelt een burgerinitiatief, de zogenaamde “Democratie-initiatie”, handtekeningen om de vereiste verblijfsduur voor naturalisatie te verkorten van tien naar vijf jaar en om de beslissingsbevoegdheid van gemeenten naar de Confederatie over te hevelen. De Bondsraad en een meerderheid in beide kamers roepen kiezers op om het voorstel te verwerpen, omdat de kantons anders een belangrijk instrument voor integratie zouden verliezen.
Internationale bedrijven die personeel rouleren volgen de ontwikkelingen nauwlettend: een soepeler naturalisatiebeleid zou Zwitserland aantrekkelijker maken voor langdurige wereldwijde opdrachten, terwijl de voorgestelde belastingen en vergunningverboden de kosten en complexiteit van relocatieprogramma’s kunnen verhogen.
Bron: The Local Switzerland
