Op 22 juli 2026 bevestigden verschillende immigratiewetportalen dat IRCC de nieuwe ‘Interest to Sponsor’-aanvragen onder het Ouders- en Grootoudersprogramma (PGP) tot nader order heeft bevroren. Hoewel de formele pauze al op 15 juli werd aangekondigd, verduidelijkte de afdeling deze week belangrijke operationele details. Sponsors werden geïnformeerd dat er in 2026 geen nieuwe uitnodigingen worden verstuurd en dat tijdelijke verblijfsvisa of de supervisa als tijdelijke alternatieven worden aanbevolen.
Deze maatregel is bedoeld om de enorme achterstand van meer dan 90.000 PGP-aanvragen terug te dringen, wat neerkomt op een geschatte wachttijd van vijf jaar. IRCC-data tonen aan dat bijna 70 procent van deze achterstand geconcentreerd is in vijf visakantoren (Manilla, New Delhi, Islamabad, Accra en Nairobi), wat de middelen onder druk zet en de scheiding van families verlengt.
![Canada schort nieuwe aanvragen voor ouders- en grootoudersponsoring op en moedigt families aan alternatieven te overwegen]()
Voor werkgevers kan deze pauze indirect gevolgen hebben voor het behoud van talent. Veel hoogopgeleide werknemers zien de mogelijkheid om met hun ouders herenigd te worden als een doorslaggevende factor bij de keuze tussen Canada en concurrerende bestemmingen zoals Australië. Bedrijven wordt daarom aangeraden hun familieondersteunende voordelen uit te breiden, bijvoorbeeld door supervisa-verzekering en terugreis te dekken, om de impact van het beleid op hun medewerkers te verzachten.
Immigratieadvocaten verwachten juridische procedures, maar erkennen dat de afdeling ruime wettelijke bevoegdheden heeft om het aantal aanvragen te reguleren. Ze wijzen erop dat de pauze samenvalt met een pakket aan regelgeving van 15 juli, dat financiële verplichtingen voor sponsors aanscherpt en de lage-inkomensgrens (LICO) met 12% verhoogt.
IRCC laat weten dat het dit najaar met belanghebbenden zal overleggen over een loterijvrij model dat prioriteit geeft aan “de duur van de scheiding en humanitaire factoren.” Tot die tijd moeten families vertrouwen op bezoekersvisa en verlengingen, die geen toegang bieden tot openbare gezondheidszorg of integratiediensten, wat de kosten voor particuliere sponsors kan verhogen.
Deze maatregel is bedoeld om de enorme achterstand van meer dan 90.000 PGP-aanvragen terug te dringen, wat neerkomt op een geschatte wachttijd van vijf jaar. IRCC-data tonen aan dat bijna 70 procent van deze achterstand geconcentreerd is in vijf visakantoren (Manilla, New Delhi, Islamabad, Accra en Nairobi), wat de middelen onder druk zet en de scheiding van families verlengt.
Voor werkgevers kan deze pauze indirect gevolgen hebben voor het behoud van talent. Veel hoogopgeleide werknemers zien de mogelijkheid om met hun ouders herenigd te worden als een doorslaggevende factor bij de keuze tussen Canada en concurrerende bestemmingen zoals Australië. Bedrijven wordt daarom aangeraden hun familieondersteunende voordelen uit te breiden, bijvoorbeeld door supervisa-verzekering en terugreis te dekken, om de impact van het beleid op hun medewerkers te verzachten.
Immigratieadvocaten verwachten juridische procedures, maar erkennen dat de afdeling ruime wettelijke bevoegdheden heeft om het aantal aanvragen te reguleren. Ze wijzen erop dat de pauze samenvalt met een pakket aan regelgeving van 15 juli, dat financiële verplichtingen voor sponsors aanscherpt en de lage-inkomensgrens (LICO) met 12% verhoogt.
IRCC laat weten dat het dit najaar met belanghebbenden zal overleggen over een loterijvrij model dat prioriteit geeft aan “de duur van de scheiding en humanitaire factoren.” Tot die tijd moeten families vertrouwen op bezoekersvisa en verlengingen, die geen toegang bieden tot openbare gezondheidszorg of integratiediensten, wat de kosten voor particuliere sponsors kan verhogen.
Bron: Immigration.ca
