Wielka Brytania skraca okres karencji dla azylantów do 42 dni, rosną obawy o bezdomność

Ministerstwo Spraw Wewnętrznych cicho zakończyło 56-dniowy pilotażowy program dla osób opuszczających ośrodki dla uchodźców i wprowadziło nowy, stały okres wypowiedzenia wynoszący 42 dni, obowiązujący dla wszystkich pozytywnych decyzji azylowych wydanych od 9 marca 2026 roku. Zmiana została potwierdzona w aktualizacji polityki opublikowanej 11 marca przez organizację charytatywną Homeless Link, która monitorowała pilotaż od jego rozpoczęcia w zeszłym roku. Zgodnie z nowymi przepisami, uznani uchodźcy i inni beneficjenci ochrony muszą opuścić rządowe hotele lub hostele finansowane ze środków publicznych sześć tygodni po otrzymaniu informacji o zakończeniu wsparcia azylowego. Nadal będą mieli zagwarantowane ustawowe minimum 28 dni na zakończenie wypłat gotówkowych, jednak aktywiści alarmują, że skrócony okres przejściowy nie daje samorządom wystarczająco dużo czasu na zorganizowanie mieszkania lub świadczeń socjalnych. Okres 56 dni został wprowadzony, aby dostosować się do obowiązków wynikających z Ustawy o zapobieganiu bezdomności. Wytyczne Ministerstwa potwierdzają, że wsparcie może być przedłużone „w indywidualnych przypadkach” w sytuacji ryzyka bezdomności na ulicy, jednak praktycy zauważają, że takie przedłużenia są rzadko przyznawane. Homeless Link ostrzega, że liczba osób śpiących na ulicy osiąga rekordowe poziomy, a cudzoziemcy stanowią jedną czwartą zarejestrowanych podczas jesiennego spisu w 2025 roku. Organizacje branżowe apelują do ministrów o opublikowanie obiecanej oceny pilotażu 56-dniowego, zanim zostanie na stałe wprowadzony 42-dniowy limit. Argumentują, że skrócenie okresu przejściowego podważa rządowy Krajowy Plan Zakończenia Bezdomności i może doprowadzić nowo uznanych uchodźców do skrajnej nędzy, co z kolei osłabi cele integracji i zatrudnienia osób objętych ochroną. Dla pracodawców zatrudniających uchodźców w ramach programów dla wykwalifikowanych pracowników zmiana ta zwiększa ryzyko, że nowi pracownicy stracą dach nad głową, zanim zdobędą pracę i wynajmą mieszkanie na rynku prywatnym. Menedżerowie ds. mobilności są zachęcani do przeglądu budżetów relokacyjnych i wczesnej współpracy z lokalnymi władzami przy zatrudnianiu osób z niedawną historią azylową.