Proponowane przez Japonię dziesięciokrotne podniesienie opłat wizowych może znacznie zwiększyć koszty mobilności dla indyjskich specjalistów

Japoński rząd zatwierdził projekt ustawy, który przewiduje pierwszą od 1982 roku znaczącą podwyżkę opłat związanych z imigracją — i liczby te robią wrażenie. Zgodnie z projektem, maksymalna opłata za zmianę lub przedłużenie wizy może wzrosnąć z 10 000 do 100 000 jenów, natomiast limit za wniosek o stały pobyt może skoczyć z 10 000 do 300 000 jenów. Po ustaleniu szczegółowych przepisów opłaty te prawdopodobnie wyniosą około 70 000 i 200 000 jenów. Projekt ustawy, zatwierdzony 10 marca i obecnie rozpatrywany przez parlament, ma częściowo sfinansować nowy japoński Elektroniczny System Autoryzacji Podróży (JESTA), który będzie weryfikował krótkoterminowych, zwolnionych z wiz turystów przed wyjazdem — na wzór amerykańskiego systemu ESTA. Tokio tłumaczy wyższe opłaty koniecznością pokrycia kosztów cyfrowego przetwarzania, kontroli bezpieczeństwa oraz rozszerzenia usług wsparcia dla 4,1 miliona zagranicznych mieszkańców kraju.



Dlaczego to ważne dla Indii? Hindusi są drugą najszybciej rosnącą grupą pracowników zagranicznych w Japonii, zaraz po Wietnamczykach, dzięki dwustronnym programom mobilności, takim jak Specjalny Program Pracownika Wykwalifikowanego (SSW) oraz Indyjsko-Japońskie Partnerstwo Cyfrowe. Pracodawcy z branży IT, inżynierii i łańcuchów dostaw motoryzacyjnych zazwyczaj pokrywają koszty przedłużenia wiz i pobytu kluczowych pracowników; proponowana podwyżka może oznaczać dodatkowe tysiące dolarów na każdego zatrudnionego w rocznych budżetach delegacji. Eksperci radzą indyjskim firmom działającym w Japonii, aby przeanalizowały obecne polityki mobilności, uwzględniły wyższe opłaty w prognozach kosztów od 2027 roku oraz jasno komunikowały realistyczne terminy pracownikom podczas przejścia na system JESTA. Osoby planujące długoterminową karierę w Japonii mogą rozważyć przyspieszenie składania wniosków o stały pobyt przed wejściem w życie nowych stawek.

Jeśli ustawa zostanie przyjęta podczas obecnej sesji parlamentu, nowa struktura opłat może wejść w życie do końca roku fiskalnego 2026, dając działom HR nieco ponad rok na dostosowanie umów, formuł wyrównania podatkowego oraz pakietów relokacyjnych.