Francja obudziła się 15 czerwca 2026 roku w nowej rzeczywistości migracyjnej Europy. O północy zaczęło obowiązywać dziesięciopunktowe Porozumienie w sprawie Migracji i Azylu, przyjęte w 2024 roku, które zastąpiło dotychczasowe zasady oparte na systemie dublińskim, od dawna obciążające kraje na pierwszej linii frontu. Dla Francji zmiana jest od razu odczuwalna: każda nielegalna osoba przekraczająca zewnętrzną granicę Schengen – w tym także na terytoriach zamorskich – musi zostać zarejestrowana w ciągu siedmiu dni, poddana kontroli biometrycznej oraz szybkiej ocenie bezpieczeństwa i stanu zdrowia. Celem jest zapewnienie, że osoby, które prawdopodobnie nie uzyskają ochrony lub stanowią zagrożenie, nie przedostaną się do strefy Schengen bez rejestracji.
Paryż przez ostatnie dwa lata dostosowywał krajowe przepisy do wymogów porozumienia. Dekret z 6 czerwca zharmonizował Kodeks wjazdu i pobytu cudzoziemców oraz prawa azylowego z unijnym tekstem, wprowadzając ścisłe terminy dla Francuskiego Urzędu ds. Imigracji i Integracji (OFII) na rozpatrywanie spraw. W nowym systemie wnioski azylowe uznane za „oczywiście bezzasadne” mogą być odrzucone w ciągu 12 tygodni, natomiast osoby, które otrzymają ochronę, skorzystają z ujednoliconych standardów przyjęcia – pomocy prawnej, wsparcia zawodowego i kursów integracyjnych – określonych na poziomie UE.
![Nowy Pakt UE w sprawie Migracji i Azylu wchodzi w życie: Co się zmienia dla Francji?]()
Dla firm sprowadzających pracowników do Francji najważniejszą zmianą będzie większa przewidywalność na granicy. Jednolite zasady kontroli powinny ograniczyć ryzyko losowych kontroli policyjnych, które czasem opóźniały przejazd menedżerów z paszportami państw trzecich przez lotnisko Paryż-Charles-de-Gaulle. Pracodawcy powinni jednak przygotować się na surowsze egzekwowanie przepisów dotyczących przekroczenia dozwolonego czasu pobytu oraz przemieszczania się w strefie Schengen – wzmocnione biometryczne dane w systemie Eurodac utrudnią „resetowanie” zegara wizowego przez krótkie opuszczanie strefy.
Specjaliści ds. migracji zwracają też uwagę na nowy obowiązkowy „mechanizm solidarności”. W przypadku nagłego wzrostu liczby przybywających drogą morską na atlantyckie lub śródziemnomorskie wybrzeża Francji, inne państwa UE będą musiały zaoferować miejsca relokacyjne lub wsparcie finansowe. Z kolei francuscy podatnicy będą partycypować w kosztach, gdy presja migracyjna przeniesie się na Włochy, Grecję czy Hiszpanię – wydatki te już są uwzględniane przez ministerstwo finansów w budżecie na 2027 rok.
W praktyce zespoły HR powinny przejrzeć polityki mobilności pracowników: osoby wjeżdżające na krótkie pobyty nie odczują zmian, ale pracownicy delegowani z tymczasowymi pozwoleniami na pobyt mogą być poddawani dodatkowym kontrolom przy każdym przekroczeniu zewnętrznej granicy Schengen. Zapewnienie im aktualnych zaświadczeń podróżnych oraz posiadanie paszportów biometrycznych ułatwi szybkie przejście przez nowe, zautomatyzowane punkty kontroli.
Paryż przez ostatnie dwa lata dostosowywał krajowe przepisy do wymogów porozumienia. Dekret z 6 czerwca zharmonizował Kodeks wjazdu i pobytu cudzoziemców oraz prawa azylowego z unijnym tekstem, wprowadzając ścisłe terminy dla Francuskiego Urzędu ds. Imigracji i Integracji (OFII) na rozpatrywanie spraw. W nowym systemie wnioski azylowe uznane za „oczywiście bezzasadne” mogą być odrzucone w ciągu 12 tygodni, natomiast osoby, które otrzymają ochronę, skorzystają z ujednoliconych standardów przyjęcia – pomocy prawnej, wsparcia zawodowego i kursów integracyjnych – określonych na poziomie UE.
Dla firm sprowadzających pracowników do Francji najważniejszą zmianą będzie większa przewidywalność na granicy. Jednolite zasady kontroli powinny ograniczyć ryzyko losowych kontroli policyjnych, które czasem opóźniały przejazd menedżerów z paszportami państw trzecich przez lotnisko Paryż-Charles-de-Gaulle. Pracodawcy powinni jednak przygotować się na surowsze egzekwowanie przepisów dotyczących przekroczenia dozwolonego czasu pobytu oraz przemieszczania się w strefie Schengen – wzmocnione biometryczne dane w systemie Eurodac utrudnią „resetowanie” zegara wizowego przez krótkie opuszczanie strefy.
Specjaliści ds. migracji zwracają też uwagę na nowy obowiązkowy „mechanizm solidarności”. W przypadku nagłego wzrostu liczby przybywających drogą morską na atlantyckie lub śródziemnomorskie wybrzeża Francji, inne państwa UE będą musiały zaoferować miejsca relokacyjne lub wsparcie finansowe. Z kolei francuscy podatnicy będą partycypować w kosztach, gdy presja migracyjna przeniesie się na Włochy, Grecję czy Hiszpanię – wydatki te już są uwzględniane przez ministerstwo finansów w budżecie na 2027 rok.
W praktyce zespoły HR powinny przejrzeć polityki mobilności pracowników: osoby wjeżdżające na krótkie pobyty nie odczują zmian, ale pracownicy delegowani z tymczasowymi pozwoleniami na pobyt mogą być poddawani dodatkowym kontrolom przy każdym przekroczeniu zewnętrznej granicy Schengen. Zapewnienie im aktualnych zaświadczeń podróżnych oraz posiadanie paszportów biometrycznych ułatwi szybkie przejście przez nowe, zautomatyzowane punkty kontroli.
Źródło: EU Reporter
