Francusko-niemiecka rada stawia czoła problemom w transgranicznej kolei i kształceniu zawodowym

Podczas spotkania na lotnisku Nörvenich 17 lipca, 26. Francusko-Niemiecka Rada Ministrów przyjęła szczegółowy plan działań mający na celu „usunięcie przeszkód, z jakimi borykają się mieszkańcy przygranicznych obszarów, od kwestii praktyk zawodowych po mobilność i opiekę zdrowotną.” Komunikat zobowiązuje oba rządy do uproszczenia rezerwacji regionalnych pociągów transgranicznych, przyspieszenia zatwierdzania nowych linii kolejowych oraz rozszerzenia programu szkolenia zawodowego w Lauterbourg, który umożliwia praktykantom mieszkanie po jednej stronie Renu i pracę po drugiej. Sąsiedzi zgodzili się również na finalizację do końca roku międzyrządowego porozumienia policyjno-celnego, które skoordynuje kontrole wewnętrzne na granicach oraz wspólną walkę z nielegalną migracją, opierając się na artykule 23a Kodeksu Granicznego Schengen. W ramach wsparcia mobilności pracowniczej Berlin i Paryż będą lobbować w Brukseli na rzecz uproszczenia przenoszenia pozwoleń na pracę dla posiadaczy Niebieskiej Karty UE działających w strefie gospodarczej Górnego Renu. Dla firm zatrudniających pracowników przemieszczających się między Strasburgiem, Karlsruhe i trójstykiem granic w Bazylei kluczowa jest przewidywalność: ujednolicone bilety i wzajemne uznawanie kwalifikacji zawodowych mają ograniczyć problemy z przestrzeganiem przepisów. Działy HR powinny przygotować się do wykorzystania rozszerzonych kwot na praktyki transgraniczne jako źródła talentów, zwłaszcza w inżynierii i zaawansowanej produkcji. Ogłoszenie to jest odpowiedzią na stałą krytykę izb handlowych, które wskazywały, że długie formalności celne i niezsynchronizowane rozkłady jazdy pociągów utrudniają funkcjonowanie regionu generującego rocznie 230 miliardów euro PKB. Projekty pilotażowe skoncentrują się na wymianie danych w czasie rzeczywistym między SNCF a Deutsche Bahn, automatycznej integracji taryf oraz francusko-niemieckim cyfrowym dowodzie tożsamości dla dojeżdżających. Jeśli inicjatywy zostaną pomyślnie wdrożone, mogą stać się wzorem dla innych regionów przygranicznych UE, pokazując, jak działania dwustronne mogą uzupełniać – zamiast czekać na – reformy na poziomie całego Schengen.