„Afera z dyplomami” i podatkowe pułapki: nowa analiza ostrzega przyszłych cyfrowych nomadów przed włoską wizą dla zdalnych pracowników

Szczegółowy raport opublikowany 10 października przez Nomad Desk, wiodący portal dla pracowników zdalnych, wskazuje, że włoska wiza dla cyfrowych nomadów i pracowników zdalnych (DNV), obowiązująca od 18 miesięcy, nadal zawiera „ukryte przeszkody”, które zespoły HR muszą pokonać przed relokacją pracowników spoza UE. Dokument podkreśla trzy główne problemy: wymóg posiadania uznanego dyplomu uniwersyteckiego lub równoważnego kwalifikacji zawodowej („brama dyplomowa”), ośmiodniowy termin na złożenie wniosku o pozwolenie na pobyt po przyjeździe oraz obowiązek założenia Partita IVA (włoski numer VAT) nawet dla pracowników zatrudnionych na zagranicznej liście płac.

Według danych MAECI uzyskanych przez Nomad Desk na podstawie dostępu do informacji publicznej, od kwietnia 2024 wydano mniej niż 3 200 wiz DNV. Większość odmów wynikała z problemów z walidacją dyplomów; aplikanci z USA i Indii często nie posiadają apostille lub zaświadczenia o porównywalności wymaganych przez włoskie konsulaty. Nowy raport zaleca firmom zaplanowanie od trzech do sześciu miesięcy na wstępne weryfikacje kwalifikacji akademickich w CIMEA, aby uniknąć kosztownych wycofań w ostatniej chwili.



Ośmiodniowy termin na złożenie wniosku o permesso di soggiorno pozostaje najkrótszy wśród krajów UE oferujących wizy dla cyfrowych nomadów; Portugalia daje na to 120 dni, a Hiszpania 30. Doradcy imigracyjni zwracają uwagę, że problemy z dostępnością terminów w Questura – w Rzymie pierwsze wolne sloty są dopiero w połowie grudnia – często powodują przekroczenie terminu przez przyjezdnych, co skutkuje karami finansowymi, a w rzadkich przypadkach cofnięciem wizy. Nomad Desk radzi przyjeżdżać w czwartek lub piątek, by maksymalnie wykorzystać dni robocze przed rozpoczęciem odliczania czasu.

Kwestie podatkowe pozostają niejasne. Agenzia delle Entrate nie wydała jeszcze oficjalnego komunikatu potwierdzającego, czy posiadacze DNV kwalifikują się do 50% ulgi podatkowej w ramach „Regime Impatriati”. Brak jasności powoduje, że niektóre regionalne urzędy skarbowe odmawiają przyznania tego benefitu, co praktycznie podwaja koszty netto wynagrodzenia. W efekcie pracodawcy stosują klauzule brutto-netto lub odkładają transfery pracowników do czasu pojawienia się wytycznych – co obecnie jest mało prawdopodobne przed ustawą budżetową na 2027 rok.

Mimo tych trudności, raport podkreśla, że stosunkowo niski próg dochodowy na poziomie 28 000 euro oraz możliwość włączenia rodziny wciąż czynią wizę DNV atrakcyjną dla start-upów technologicznych i twórców. Firmy gotowe zainwestować w wcześniejsze dostosowanie się do wymogów mogą skorzystać z niższych kosztów mieszkaniowych w mniejszych włoskich miastach w porównaniu z Hiszpanią czy Portugalią, co może zrekompensować biurokratyczne utrudnienia.