Wzrost cofnięć licencji sponsorskich uderza przede wszystkim w małych pracodawców w Wielkiej Brytanii

W poście na blogu Electronic Immigration Network z 23 października pojawiły się nowe dane dotyczące przejrzystości Home Office, które pokazują, że w ciągu 12 miesięcy do marca 2026 roku cofnięto 4 400 licencji sponsorskich dla pracowników wykwalifikowanych – to niemal trzykrotnie więcej niż w poprzednim roku. Najbardziej dotknięte wydają się być małe i mikroprzedsiębiorstwa, które odczuwają skutki nowych zasad bezpieczeństwa w Sponsor Management System (SMS). Od 9 września obowiązkowa jest wieloskładnikowa autoryzacja dla użytkowników poziomu 1, a nowych użytkowników poziomu 2 nie można już dodawać – ta rola zostanie całkowicie zniesiona do 8 marca 2027 roku. Licencje mogą być teraz automatycznie anulowane, jeśli wszyscy zarejestrowani użytkownicy pozostają nieaktywni, co uruchamia okres „ochłodzenia”, uniemożliwiający pracodawcy ponowne składanie wniosku. Choć Home Office zapewnia, że okres ochłodzenia nie będzie stosowany w przypadku cofnięć o charakterze wyłącznie administracyjnym, krytycy zwracają uwagę, że właściciele firm, którzy logują się tylko przy zatrudnianiu, mogą przypadkowo stracić dostęp. Wzrost liczby cofnięć zbiegł się ze spadkiem liczby wniosków o pracowników wykwalifikowanych o 39% rok do roku, co sugeruje, że to wymogi zgodności, a nie spadek popytu, wypychają pracodawców z systemu. Dla międzynarodowych korporacji z zespołami HR zmiany są do opanowania, ale małe i średnie przedsiębiorstwa – zwłaszcza z branży inżynieryjnej, handlu detalicznego i gastronomii – mogą całkowicie zrezygnować z rekrutacji zagranicznej, pogłębiając niedobory pracowników. Doradcy zalecają, aby każdy sponsor: (1) przeprowadził audyt dostępu do SMS i zapewnił co najmniej dwóch aktywnych użytkowników poziomu 1; (2) regularnie logował się do systemu, nawet jeśli nie planuje zatrudniać; (3) uwzględnił w budżecie ewentualne zwroty opłaty Immigration Skills Charge w przypadku utraty licencji. Autor apeluje do Home Office o publikowanie danych o cofnięciach według wielkości pracodawcy i przyczyn, aby decydenci mogli odróżnić nadużycia od „administracyjnych ofiar”.