Italië heeft op 18 maart 2026 stilletjes haar langverwachte Digital Nomad Visa (DNV) ingevoerd, nadat het uitvoeringsbesluit op 2 maart in de Gazzetta Ufficiale was gepubliceerd. Dit programma biedt locatie-onafhankelijke professionals eindelijk een duidelijke, legale mogelijkheid om tot een jaar in Italië te wonen en te werken, met de optie tot verlenging, zonder dat ze een Italiaans bedrijf hoeven op te richten of lokale arbeidsvoorwaarden hoeven te accepteren.
Volgens het besluit moeten aanvragers een bruto jaarinkomen van ongeveer €28.000 aantonen—dat is drie keer de nationale drempel voor vrijstelling van de gezondheidszorgbijdrage. Deze inkomensgrens ligt aanzienlijk lager dan die van Spanje (€34.188) en Portugal (€44.160), waardoor Italië de meest toegankelijke optie is onder de grote Zuid-Europese markten. Daarnaast moeten aanvragers minimaal zes maanden aantoonbare ervaring met remote werken hebben, een uitgebreide ziektekostenverzekering en bewijs van accommodatie voor hun eerste verblijf.
![Italië’s digitale nomadenvisum volledig operationeel, opent deuren voor remote talent]()
Alle administratieve afhandeling verloopt via het Italiaanse consulaat dat bevoegd is voor de woonplaats van de aanvrager—een belangrijke regel, want ‘visa shoppen’ tussen consulaten is niet toegestaan. Vroege, anekdotische berichten geven aan dat de verwerkingstijd varieert van drie weken bij consulaten met weinig aanvragen (zoals Wellington) tot acht weken in drukke steden zoals New York, waar wachttijden voor vingerafdrukafspraken toenemen. Er zijn geen quotumlimieten aangekondigd, maar het ministerie van Binnenlandse Zaken verwacht in juli de goedkeuringscijfers van het eerste kwartaal te publiceren.
Voor werkgevers formaliseert deze nieuwe regeling een grijs gebied: niet-EU-medewerkers die langere tijd in Italië willen verblijven terwijl ze op een buitenlandse loonlijst blijven staan. Multinationals kunnen nu op legale wijze remote medewerkers uitzenden voor projectwerk of tijdelijke teamrotaties zonder lokale arbeidsregistratie te hoeven doen—mits deze medewerkers voldoen aan de inkomens- en verzekeringsvoorwaarden. Belastingadviseurs waarschuwen echter dat een verblijf van meer dan 183 dagen binnen 12 maanden leidt tot Italiaanse belastingplicht, waardoor bedrijven goede registratiesystemen nodig hebben.
In de bredere Europese race om remote werk trekt Italië met deze stap de concurrentie aan met buurlanden die nog geen nomadvisa hebben ingevoerd, met name Frankrijk en Duitsland. Steden als Milaan, Turijn en Napels promoten al co-workingruimtes en gesubsidieerde huisvesting om digitale professionals aan te trekken die voorheen voor Spanje of Portugal kozen. Bij een sterke vraag wordt verwacht dat het beleid verder wordt aangepast, bijvoorbeeld met een optie voor gezinsleden en een versnelde verlenging voor hoogverdieners.
Volgens het besluit moeten aanvragers een bruto jaarinkomen van ongeveer €28.000 aantonen—dat is drie keer de nationale drempel voor vrijstelling van de gezondheidszorgbijdrage. Deze inkomensgrens ligt aanzienlijk lager dan die van Spanje (€34.188) en Portugal (€44.160), waardoor Italië de meest toegankelijke optie is onder de grote Zuid-Europese markten. Daarnaast moeten aanvragers minimaal zes maanden aantoonbare ervaring met remote werken hebben, een uitgebreide ziektekostenverzekering en bewijs van accommodatie voor hun eerste verblijf.
Alle administratieve afhandeling verloopt via het Italiaanse consulaat dat bevoegd is voor de woonplaats van de aanvrager—een belangrijke regel, want ‘visa shoppen’ tussen consulaten is niet toegestaan. Vroege, anekdotische berichten geven aan dat de verwerkingstijd varieert van drie weken bij consulaten met weinig aanvragen (zoals Wellington) tot acht weken in drukke steden zoals New York, waar wachttijden voor vingerafdrukafspraken toenemen. Er zijn geen quotumlimieten aangekondigd, maar het ministerie van Binnenlandse Zaken verwacht in juli de goedkeuringscijfers van het eerste kwartaal te publiceren.
Voor werkgevers formaliseert deze nieuwe regeling een grijs gebied: niet-EU-medewerkers die langere tijd in Italië willen verblijven terwijl ze op een buitenlandse loonlijst blijven staan. Multinationals kunnen nu op legale wijze remote medewerkers uitzenden voor projectwerk of tijdelijke teamrotaties zonder lokale arbeidsregistratie te hoeven doen—mits deze medewerkers voldoen aan de inkomens- en verzekeringsvoorwaarden. Belastingadviseurs waarschuwen echter dat een verblijf van meer dan 183 dagen binnen 12 maanden leidt tot Italiaanse belastingplicht, waardoor bedrijven goede registratiesystemen nodig hebben.
In de bredere Europese race om remote werk trekt Italië met deze stap de concurrentie aan met buurlanden die nog geen nomadvisa hebben ingevoerd, met name Frankrijk en Duitsland. Steden als Milaan, Turijn en Napels promoten al co-workingruimtes en gesubsidieerde huisvesting om digitale professionals aan te trekken die voorheen voor Spanje of Portugal kozen. Bij een sterke vraag wordt verwacht dat het beleid verder wordt aangepast, bijvoorbeeld met een optie voor gezinsleden en een versnelde verlenging voor hoogverdieners.
Bron: Remote Work Europe
