
Australische diensten voor huiselijk geweld waarschuwen dat Canberra’s belofte van een migratiesysteem met “veiligheid voorop” wordt ondermijnd door de regels waaraan slachtoffers moeten voldoen voordat ze überhaupt in aanmerking komen voor bescherming. Volgens de Family Violence Provisions van de Migration Act kan een tijdelijke of voorlopige visumhouder die te maken heeft met huiselijk geweld (DFV) verzoeken om een onafhankelijke beoordeling van hun aanvraag voor permanente verblijfsvergunning, los van hun partner. Maar zoals ABC News op 20 juli 2026 onthulde, moeten aanvragers eerst bewijzen dat hun relatie “echt en voortgaand” is door gezamenlijke huurcontracten, bankafschriften, energierekeningen of andere gedeelde documenten aan te leveren. Advocaten stellen dat juist deze documenten vaak worden achtergehouden door gewelddadige partners die financiële en sociale controle uitoefenen, waardoor veel slachtoffers al bij de eerste stap stranden.
Senior jurist Kristie Mellor van het Immigration Advice and Rights Centre vertelde aan de ABC dat haar organisatie wekelijks 18 nieuwe DFV-gerelateerde visumaanvragen ontvangt en vorig jaar meer dan 250 vrouwen moest teleurstellen vanwege gebrek aan financiering. Legal Aid ACT wijst erop dat hele groepen tijdelijke migranten – waaronder echtgenoten van internationale studenten – helemaal zijn uitgesloten van deze bepalingen, waardoor sommige vrouwen gedwongen worden bij hun mishandelaar te blijven of Australië te verlaten.
Minister van Binnenlandse Zaken Tony Burke reageerde dat hij de visumcategorieën die in aanmerking komen voor hulp heeft uitgebreid en gebruik heeft gemaakt van zijn bevoegdheden om visa van daders van huiselijk geweld te annuleren. Voorstanders juichen strengere maatregelen tegen daders toe, maar benadrukken dat de bewijslast voor slachtoffers moet worden omgedraaid: immigratiebeslissers zouden eerst het bewijs van huiselijk geweld moeten beoordelen en pas daarna de echtheid van de relatie.
Voor werkgevers en mobiliteitsmanagers is deze zaak een herinnering dat zorgplicht verder reikt dan de werkplek. Medewerkers en hun gezinsleden met een door de werkgever gesponsord visum of een studentenvisum zijn zich mogelijk niet bewust van hun rechten of zitten vast aan sponsorregels. Het bieden van vertrouwelijke doorverwijzingsmogelijkheden en ervoor zorgen dat gesponsorde werknemers zelf kopieën van belangrijke documenten bewaren, zijn praktische stappen die bedrijven direct kunnen nemen om risico’s te beperken.
Senior jurist Kristie Mellor van het Immigration Advice and Rights Centre vertelde aan de ABC dat haar organisatie wekelijks 18 nieuwe DFV-gerelateerde visumaanvragen ontvangt en vorig jaar meer dan 250 vrouwen moest teleurstellen vanwege gebrek aan financiering. Legal Aid ACT wijst erop dat hele groepen tijdelijke migranten – waaronder echtgenoten van internationale studenten – helemaal zijn uitgesloten van deze bepalingen, waardoor sommige vrouwen gedwongen worden bij hun mishandelaar te blijven of Australië te verlaten.
Minister van Binnenlandse Zaken Tony Burke reageerde dat hij de visumcategorieën die in aanmerking komen voor hulp heeft uitgebreid en gebruik heeft gemaakt van zijn bevoegdheden om visa van daders van huiselijk geweld te annuleren. Voorstanders juichen strengere maatregelen tegen daders toe, maar benadrukken dat de bewijslast voor slachtoffers moet worden omgedraaid: immigratiebeslissers zouden eerst het bewijs van huiselijk geweld moeten beoordelen en pas daarna de echtheid van de relatie.
Voor werkgevers en mobiliteitsmanagers is deze zaak een herinnering dat zorgplicht verder reikt dan de werkplek. Medewerkers en hun gezinsleden met een door de werkgever gesponsord visum of een studentenvisum zijn zich mogelijk niet bewust van hun rechten of zitten vast aan sponsorregels. Het bieden van vertrouwelijke doorverwijzingsmogelijkheden en ervoor zorgen dat gesponsorde werknemers zelf kopieën van belangrijke documenten bewaren, zijn praktische stappen die bedrijven direct kunnen nemen om risico’s te beperken.
Bron: ABC News