Przeszkoda w udowodnieniu związku więzi migrantów doświadczających przemocy domowej w zawieszeniu wizowym

Usługi wsparcia dla ofiar przemocy domowej w Australii ostrzegają, że obietnica Canberry dotycząca systemu migracyjnego „stawiającego na pierwszym miejscu bezpieczeństwo” jest podważana przez przepisy, które ofiary muszą spełnić, zanim ich wniosek o ochronę zostanie rozpatrzony. Zgodnie z postanowieniami ustawy migracyjnej dotyczącymi przemocy rodzinnej, posiadacz tymczasowej lub warunkowej wizy, który doświadcza przemocy domowej lub rodzinnej (DFV), może ubiegać się o niezależne rozpatrzenie swojego wniosku o stały pobyt, bez udziału partnera. Jednak, jak ujawniła ABC News 20 lipca 2026 roku, wnioskodawcy muszą najpierw udowodnić, że ich związek był „prawdziwy i trwały”, dostarczając wspólne umowy najmu, wyciągi bankowe, rachunki za media lub inne dokumenty potwierdzające współdzielenie życia. Prawnicy podkreślają, że takie dokumenty są często celowo ukrywane przez sprawców przemocy, którzy stosują kontrolę finansową i społeczną, co sprawia, że wiele ofiar „nie przechodzi pierwszej przeszkody”. Starsza prawniczka Kristie Mellor z Immigration Advice and Rights Centre powiedziała ABC, że jej organizacja otrzymuje co tydzień 18 nowych zapytań dotyczących wiz związanych z przemocą domową, a w zeszłym roku musiała odmówić pomocy ponad 250 kobietom z powodu ograniczeń finansowych. Legal Aid ACT wskazuje, że całe grupy tymczasowych migrantów – w tym małżonkowie studentów międzynarodowych – są całkowicie wykluczone z tych przepisów, co zmusza niektóre kobiety do pozostania z oprawcą lub opuszczenia Australii. Minister spraw wewnętrznych Tony Burke odpowiedział, że rozszerzył zakres wiz uprawnionych do pomocy i wykorzystał uprawnienia dotyczące charakteru osoby, aby anulować wizy sprawców przemocy. Rzecznicy praw ofiar chwalą zaostrzenie działań wobec sprawców, ale domagają się zmiany ciężaru dowodu na korzyść ofiar: decydenci migracyjni powinni najpierw ocenić dowody przemocy, a dopiero potem wiarygodność związku. Dla pracodawców i menedżerów ds. mobilności przypadek ten jest przypomnieniem, że obowiązki opiekuńcze wykraczają poza miejsce pracy. Pracownicy i osoby na wizach sponsorowanych przez pracodawcę lub studentów mogą nie znać swoich praw lub być uwięzieni przez zasady sponsoringu. Zapewnienie poufnych ścieżek wsparcia oraz dbanie, by sponsorowani pracownicy mieli własne kopie kluczowych dokumentów, to praktyczne kroki, które firmy mogą podjąć od zaraz, by zmniejszyć ryzyko.