Kanada i ZEA podpisują traktat inwestycyjny i rozpoczynają negocjacje w sprawie umowy o wolnym handlu

Dążenie Kanady do dywersyfikacji partnerów handlowych i inwestycyjnych zrobiło duży krok naprzód 21 listopada, gdy premier Mark Carney zakończył oficjalną wizytę w Abu Zabi dwoma kluczowymi ogłoszeniami. Po pierwsze, Kanada i Zjednoczone Emiraty Arabskie podpisały Umowę o Promocji i Ochronie Inwestycji Zagranicznych (FIPA). Wzorowana na 38 innych dwustronnych traktatach inwestycyjnych Kanady, FIPA wprowadza prawnie wiążące zabezpieczenia, takie jak niedyskryminacyjne traktowanie, uczciwe i sprawiedliwe warunki oraz mechanizmy rozstrzygania sporów inwestor–państwo. Te postanowienia mają na celu zwiększenie pewności kanadyjskich i emirackich firm w zakresie inwestowania kapitału, zatrudniania pracowników oraz rotacji kadry zarządzającej między rynkami.

Po drugie, oba rządy rozpoczęły negocjacje nad Kompleksową Umową o Partnerstwie Gospodarczym (CEPA). Choć cła między krajami są już stosunkowo niskie, CEPA usunie pozostałe opłaty na priorytetowe towary, uprości procedury celne, a co kluczowe dla planistów mobilności międzynarodowej – zawrze dedykowany rozdział dotyczący tymczasowego wjazdu osób biznesu. Eksporterzy kanadyjscy z branż inżynieryjnej, technologii ekologicznych i rolno-spożywczej mogą liczyć na korzyści, podobnie jak zespoły HR zajmujące się relokacją specjalistów; zobowiązania CEPA zwykle gwarantują krótkoterminowy wjazd instalatorów, serwisantów oraz pracowników przenoszonych w ramach firmy.



Poza samymi umowami, wizyta otworzyła dostęp do 50 miliardów dolarów amerykańskich inwestycji z emirackiego funduszu majątkowego, przeznaczonych na kanadyjskie projekty związane z minerałami strategicznymi, portami i sztuczną inteligencją. Ottawa szacuje, że napływ kapitału może stworzyć 25 000 miejsc pracy, z których wiele będzie wymagać zagranicznych specjalistów technicznych. Carney polecił więc Ministerstwu Imigracji, Uchodźców i Obywatelstwa Kanady (IRCC) rozważenie pilotażowych programów przyspieszonego wydawania pozwoleń na pracę dla inwestorów z ZEA i kluczowego personelu, na wzór rozwiązań z traktatów Kanady z Koreą i Chile, które wprowadziły kategorie wiz szybkiego dostępu.

Dla międzynarodowych pracodawców ogłoszenia te oznaczają bardziej przyjazny korytarz dla dwustronnych podróży kadry zarządzającej. Firmy, które już teraz przesyłają pracowników między Toronto a Dubajem w ramach Globalnej Strategii Umiejętności Kanady lub zwolnień ICT, mogą wkrótce liczyć na mniejsze obciążenia dokumentacyjne i dłuższy początkowy okres ważności pozwoleń na pracę. Menedżerowie ds. mobilności powinni przeanalizować obecne grupy delegowanych pracowników i oszacować, jak przyszły rozdział CEPA może współgrać z listami wizyt biznesowych w stylu CUSMA, zwłaszcza dla inżynierów projektów i specjalistów usług cyfrowych.

Negocjatorzy planują zakończyć prace nad CEPA w ciągu 18 miesięcy. Do tego czasu pracodawcy powinni korzystać ze standardowych ścieżek Międzynarodowego Programu Mobilności, jednocześnie śledząc ewentualne programy pilotażowe. Po wejściu umowy w życie można spodziewać się wytycznych IRCC dotyczących kodów kwalifikacyjnych, progów dopuszczalności i wzajemnych kwot – szczegółów, które zdecydują o szybkości rozwoju zespołów transgranicznych między Kanadą a Zatoką Perską.