Strajk ogólnokrajowy paraliżuje metro, autobusy i niektóre pociągi regionalne we Włoszech 27 marca 2026 roku

Włochy obudziły się dziś rano z rozfragmentowaną siecią transportową, gdy 24-godzinny strajk zorganizowany przez kilka oddolnych i branżowych związków zawodowych rozlał się po całym kraju. Protest, który rozpoczął się o 00:01 w piątek, 27 marca 2026 roku, obejmuje pracowników ATM w Mediolanie, EAV w Neapolu, NET w Monza–Brianza oraz pół tuzina mniejszych lokalnych operatorów, podczas gdy nauczyciele, personel szkolny i duże części krajowej prasy przeprowadziły równoległe strajki.

Według komórki kryzysowej Ministerstwa Transportu, usługi metra na czterech liniach mediolańskiego metra działały rano na około 25% normalnej przepustowości, a całkowite zawieszenia spodziewane są w późnych godzinach wieczornych, gdy zakończą się ustawowe okna gwarancyjne. Sieć podmiejska Circumvesuviana w Neapolu zgłaszała opóźnienia sięgające 90 minut, a regionalne połączenia autobusowe wokół Novary i części Piemontu były również ograniczone.

Chociaż włoskie prawo strajkowe gwarantuje „niezbędne usługi minimalne”, protest wywołuje efekt domina dla podróżujących służbowo. Pracownicy obsługi na lotniskach Linate i Malpensa w Mediolanie nie strajkują dziś (strajk mieli wcześniej w tym miesiącu), jednak brak transportu naziemnego powoduje lokalne zatłoczenia na obu lotniskach. Firmy organizujące spotkania z udziałem osób przylatujących zostały ostrzeżone, by przewidzieć możliwe utrudnienia w przesiadkach między dworcami kolejowymi a lotniskami oraz zarezerwować taksówki awaryjne z wyprzedzeniem. Konsjerże hotelowi dla Sky TG24 przyznali, że odnotowali wzrost liczby zamówień na samochody z kierowcą na ten sam dzień od gości korporacyjnych, którzy nie mogą polegać na transporcie publicznym.



Przyczyny protestu różnią się w zależności od sektora. Dla pracowników ATM spór dotyczy przyszłości modelu koncesji „Milano Next” i obaw przed dalszym outsourcingiem; nauczyciele zrzeszeni w związku SISA domagają się 20% podwyżki netto oraz gruntownej reformy umów; dziennikarze żądają długo oczekiwanej aktualizacji krajowego układu zbiorowego, który wygasł dekadę temu. Wspólnym mianownikiem jest jednak rosnący koszt życia — wskaźnik CPI we Włoszech za luty potwierdzono na poziomie 5,1% — oraz poczucie wśród pracowników obsługi klienta, że po pandemicznych cięciach budżetowych zasoby zostały wyczerpane do granic możliwości.

Dla działów HR i menedżerów ds. mobilności międzynarodowej praktyczne konsekwencje są natychmiastowe. Pracownicy delegowani do Mediolanu i Neapolu — lub ci, którzy przejeżdżają przez te węzły w ramach krótkoterminowych projektów — mają dziś większe ryzyko spóźnień i powinni mieć możliwość pracy zdalnej, jeśli to możliwe. Zespoły odpowiedzialne za opiekę nad pracownikami zalecają również podróżnym zachowanie kart pokładowych i paragonów za taksówki, które często podlegają zwrotowi na mocy rozporządzenia UE 261/2004, gdy opóźnienia prowadzą do utraty lotów.

Pracodawcy wysyłający ekspatów do włoskich klientów w weekend powinni pamiętać, że usługi będą stopniowo wracać do normy w nocy, ale zaległości w metrze mediolańskim mogą utrzymywać się do sobotniego poranka. Patrząc w przyszłość, związki zawodowe już zaplanowały kolejne akcje protestacyjne na 16 kwietnia (dziennikarze) oraz 28 kwietnia (transport lokalny w Bari i Molfetta). Ministerstwo Infrastruktury i Transportu zasugerowało możliwość zastosowania precettazione — przymusowego powołania pracowników do pracy — jeśli negocjacje utkną w martwym punkcie.

Międzynarodowe firmy z dużymi operacjami we Włoszech przeglądają obecnie procedury zatwierdzania podróży i przywracają protokoły awaryjne z czasów pandemii, takie jak wspólne przejazdy i wirtualne spotkania z klientami. W obliczu licznych międzynarodowych wydarzeń zaplanowanych przed Zimowymi Igrzyskami Olimpijskimi 2026, dzisiejszy strajk przypomina, że relacje pracownicze — i ich wpływ na mobilność — pozostają kluczowym czynnikiem ryzyka.