Przez dziesięciolecia sprowadzenie rodziców do Niemiec było możliwe tylko w przypadku „wyjątkowych trudności” — przeszkody prawnej, którą niewiele rodzin potrafiło pokonać. To zmieni się w 2026 roku. Szczegółowe wyjaśnienie opublikowane 30 kwietnia 2026 potwierdza, że wykwalifikowani pracownicy, którzy otrzymali pierwszy niemiecki pozwolenie na pobyt od 1 marca 2024 lub później, mogą teraz ubiegać się o sprowadzenie rodziców i teściów na podstawie rozszerzonego §36 Ustawy o pobycie. Warunkiem jest posiadanie kwalifikującego się tytułu pracownika wykwalifikowanego — takiego jak karta Blue Card UE lub pozwolenia na podstawie §§18a/18b AufenthG — oraz udowodnienie długoterminowej samowystarczalności finansowej. Sponsorzy muszą podpisać wiążące Verpflichtungserklärung (formalny zobowiązanie), wykazać odpowiednią powierzchnię mieszkalną oraz wykupić prywatne ubezpieczenie zdrowotne dla rodziców, którzy nie mają prawa do ustawowego systemu ubezpieczeń zdrowotnych w Niemczech. Wizy długoterminowe (kategoria D) będą rozpatrywane przez ambasady, natomiast lokalne urzędy ds. cudzoziemców zajmą się zobowiązaniem finansowym. Nowa ścieżka ma na celu uczynienie Niemiec bardziej atrakcyjnym miejscem dla międzynarodowych talentów, które konkurują globalnie z Kanadą, Australią i krajami Zatoki Perskiej. Prawnicy imigracyjni ostrzegają jednak, że koszt kompleksowego prywatnego ubezpieczenia zdrowotnego „Incoming” — często wynoszący 2 500–3 000 euro rocznie na rodzica — może stanowić barierę. Firmy oferujące wsparcie relokacyjne mogą być zmuszone do rewizji swoich polityk świadczeń, aby sprostać oczekiwaniom pracowników dotyczącym mobilności rodzinnej. Co ważne, zliberalizowane przepisy dotyczą tylko tych, których pierwsze niemieckie pozwolenie na pobyt datowane jest na 1 marca 2024 lub później. Pracownicy, którzy przybyli wcześniej, pozostają objęci starym przepisem o wyjątkowych trudnościach — niuans, który zespoły HR powinny podkreślać podczas informowania pracowników. Ministerstwo Spraw Wewnętrznych planuje przed szczytem sezonu wizowego opublikować ujednoliconą instrukcję wyjaśniającą wymagania dokumentacyjne. Praktyczna wskazówka: wnioskodawcy powinni z wyprzedzeniem zgromadzić akty urodzenia z apostille, zaplanować budżet na prywatne ubezpieczenie zdrowotne oraz uzyskać potwierdzenie od wynajmującego o odpowiedniej powierzchni mieszkalnej. Procedura pozostaje dwuetapowa — wiza w ambasadzie oraz zatwierdzenie w urzędzie ds. cudzoziemców — więc realny czas oczekiwania to od trzech do sześciu miesięcy.
Źródło: German Online Tests
