Nadzwyczajna legalizacja w Hiszpanii napotyka przeszkody w Murcji, gdy migranci walczą o kluczowy certyfikat „wrażliwości”

Mniej niż trzy tygodnie po uruchomieniu przez Hiszpanię jednorazowego, nadzwyczajnego procesu legalizacji, region Murcji stał się wczesnym testem wytrzymałości nowego systemu. Lokalne stowarzyszenia migrantów odnotowują lawinę telefonów i kolejki przed miejskimi ośrodkami pomocy społecznej, gdy tysiące wnioskodawców odkrywają, że kluczowym dokumentem nie jest ich zagraniczny zaświadczenie o niekaralności, lecz lokalnie wydany „certyfikat wrażliwości”. Bez niego nie da się zakończyć elektronicznego wniosku na portalu Ministerstwa Integracji. Skąd zatory? Według Federacji Afrykańskich Stowarzyszeń w Murcji (FAAM) terminy u pracowników socjalnych są rezerwowane z tygodniowym wyprzedzeniem. Cartagena zdołała szybko pogrupować wnioski i uporać się z zaległościami, podczas gdy mniejsze miejscowości, takie jak Las Torres de Cotillas, wciąż mają problem z przydzieleniem odpowiedniego personelu. Każda gmina interpretuje ministerialne wytyczne nieco inaczej, co powoduje nierówności geograficzne dla wnioskodawców, którzy często pracują sezonowo i nie mogą swobodnie podróżować. Presja czasu jest ogromna. Dokumenty potwierdzające tło oraz paszporty, które wielu wnioskodawców uzyskało przy pomocy swoich ambasad, są ważne tylko przez 90 dni. Jeśli lokalny certyfikat się opóźni, dokumenty mogą stracić ważność, zmuszając migrantów do rozpoczęcia całej, kosztownej procedury od nowa. Senegal wysłał nawet zespoły konsularne do Murcji, by przyspieszyć odnowienie paszportów, co pokazuje międzynarodowe konsekwencje hiszpańskiej polityki wewnętrznej. Organizacje pozarządowe działające u podstaw, takie jak Cepaim i Convivir Sin Racismo, stały się de facto menedżerami projektu, pomagając wnioskodawcom w kompletowaniu dokumentów, negocjując dodatkowe terminy w urzędach i tłumacząc biurokratyczny żargon na prosty język. Wolontariusze mówią, że są „na dyżurze 24 godziny na dobę” i ostrzegają przed pośrednikami żądającymi wygórowanych opłat. Ich rada: zacznijcie składanie wniosku nawet jeśli brakuje jakiegoś dokumentu; uzupełnienia można dodać później przez rządowy portal. Dla pracodawców i zespołów zajmujących się relokacją stawka jest wysoka. Legalizacja może przenieść tysiące nieformalnych pracowników – robotników sezonowych, opiekunów, kierowców dostawczych – do formalnej gospodarki, łagodząc chroniczne braki kadrowe i poszerzając bazę ubezpieczeń społecznych. Jednak jeśli wczesne zatory nie zostaną usunięte, firmy mogą czekać niepewne lato, nie wiedząc, jaki status prawny będą mieli pracownicy, których planują zatrudnić.