Hiszpański Sąd Najwyższy sygnalizuje możliwe wyzwanie wobec masowej legalizacji w UE

Na kilka godzin przed zamknięciem okna aplikacyjnego, hiszpański Sąd Najwyższy wydał postanowienie kwestionujące zgodność nadzwyczajnej legalizacji pobytu z dyrektywami Unii Europejskiej dotyczącymi zezwoleń na pobyt. Sąd zwrócił się do stron o złożenie opinii w ciągu dziesięciu dni na temat możliwości skierowania pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości UE (TSUE), koncentrując się na przepisach dotyczących równego traktowania oraz dyrektywie o procedurze jednolitego zezwolenia. Eksperci prawni podkreślają, że choć państwa członkowskie mają swobodę w przeprowadzaniu amnestii, prawo UE zobowiązuje je do zapewnienia równych praw pracowniczych innym obywatelom państw trzecich oraz do stosowania przejrzystych kryteriów. Ruch Sądu Najwyższego nastąpił po odwołaniu złożonym przez związek zawodowy policjantów oraz konserwatywny think-tank, którzy argumentują, że rząd ominął parlament, wprowadzając tę regulację poprzez dekret wykonawczy. Jeśli sprawa zostanie skierowana do Luksemburga, TSUE może potrzebować 18–24 miesięcy na wydanie orzeczenia. Tymczasem zezwolenia przyznane w ramach tego programu pozostają ważne, jednak stwierdzenie niezgodności może zmusić Hiszpanię do zmiany warunków odnowienia lub zasad rekompensaty. Firmy planujące zatrudnienie nowo zalegalizowanych pracowników powinny zatem uwzględnić klauzule awaryjne w umowach o pracę i uważnie śledzić kalendarz postępowań sądowych. Praktycy zajmujący się imigracją podkreślają, że podobne wyzwania we Włoszech (2009) i Portugalii (2020) zostały odrzucone ze względu na kompetencje państw członkowskich. Jednak sprawa hiszpańska będzie testem granic nowego Paktu UE w sprawie migracji i azylu, który promuje ujednolicone kryteria legalizacji w całym bloku.