Wzrost poparcia AfD zwiększa poczucie niepewności wśród wykwalifikowanych migrantów we wschodnich Niemczech

Artykuł Reutersa opublikowany wczesnym rankiem 19 września 2026 roku rzuca światło na ludzką stronę debaty o imigracji w Niemczech. W rozmowach z 20 długoletnimi migrantami z Rostocku i Schwerinu okazuje się, że wielu z nich czuje się mniej mile widzianych, gdy skrajnie prawicowa partia Alternatywa dla Niemiec (AfD) zyskuje na popularności przed wyborami regionalnymi w Meklemburgii-Pomorzu Przednim. Wśród rozmówców są syryjscy i iraccy specjaliści, którzy przyjechali w ramach niemieckiego programu humanitarnego i obecnie pracują w edukacji, opiece zdrowotnej oraz hotelarstwie – sektorach borykających się z poważnym niedoborem pracowników. Jednak niektórzy rozważają przeprowadzkę do zachodnich landów lub nawet całkowite opuszczenie Niemiec po doświadczeniu werbalnych ataków i wykluczenia społecznego.

Termin publikacji jest istotny dla pracodawców korzystających z nowelizowanej ustawy o imigracji wykwalifikowanych pracowników, która obniża progi płacowe dla kart niebieskich UE i wprowadza system punktowy „Karty Szans”. Jeśli ksenofobiczne nastroje odstraszą wykwalifikowanych kandydatów, niemieckie starania o zapełnienie szacowanej na 400 000 rocznie luki na rynku pracy mogą zostać poważnie utrudnione, co zagrozi wydajności w branżach eksportowych – od stoczni po biotechnologię.



Kilku szefów działów HR, z którymi rozmawiał Reuters, wyraziło obawy, że antyimigranckie nastroje utrudniają zatrzymanie pracowników. Jeden z dostawców motoryzacyjnych w Schwerinie zgłosił 12% wskaźnik odejść wśród zagranicznych inżynierów w tym roku, wskazując na obawy rodzin dotyczące edukacji dzieci i bezpieczeństwa w okolicy. Choć liderzy AfD twierdzą, że popierają „kwalifikowaną” imigrację, ich szersza narracja o „remigracji” może zacierać tę różnicę w oczach społeczeństwa.

Menadżerowie ds. mobilności powinni monitorować badania dotyczące dobrostanu pracowników, oferować wsparcie w integracji kulturowej i być gotowi do relokacji kluczowych pracowników, jeśli lokalne napięcia się nasilą. Dla globalnych centrów zarządzania ta sytuacja jest przypomnieniem, że polityka imigracyjna nie działa w próżni; akceptacja społeczna pozostaje kluczowym czynnikiem sukcesu.