Sąd Najwyższy Cypru zwalnia obywatela Libanu po 13 miesiącach zatrzymania, powołując się na brak perspektyw deportacji

W przełomowym orzeczeniu z 21 września, Najwyższy Sąd Cypru nakazał natychmiastowe zwolnienie obywatela Libanu, który spędził ponad rok w areszcie przed deportacją po wielokrotnych nieudanych próbach wydalenia go z kraju. Sąd uznał, że dalsze przetrzymywanie jest niezgodne z prawem, ponieważ władze libańskie odmówiły wydania zgody na przyjęcie, co wyklucza „realistyczną perspektywę” deportacji — wymóg jasno określony zarówno w cypryjskim prawie, jak i orzecznictwie unijnej Dyrektywy Powrotowej. Wnioskodawca ubiegał się o azyl w 2019 roku, jednak jego wniosek został odrzucony, a następnie trafił do więzienia za niepowiązane przestępstwa. Po odbyciu kary został umieszczony w areszcie imigracyjnym, a mimo dwóch zaplanowanych lotów czarterowych, libańskie władze dwukrotnie odmówiły jego przyjęcia. Najwyższy Sąd podkreślił, że cypryjskie służby imigracyjne działały „sumiennie”, jednak zgodnie z artykułem 18ΠΣ Ustawy o Cudzoziemcach i Imigracji, aresztowanie musi być środkiem o możliwie najmniejszym ograniczeniu wolności i nie może trwać w nieskończoność.



Dlaczego to ważne dla menedżerów ds. mobilności międzynarodowej? Cypr coraz częściej stosuje długotrwałe zatrzymania wobec osób przebywających nielegalnie; obecne orzeczenie zaostrza kontrolę prawną nad tą praktyką. Firmy zatrudniające obywateli państw trzecich — zwłaszcza tych, których kraje pochodzenia nie mają umów readmisyjnych — powinny spodziewać się szerszego stosowania alternatyw wobec aresztu, takich jak obowiązki meldunkowe czy kaucje. Może to przyspieszyć procedury i zmniejszyć ryzyko, że wykwalifikowani pracownicy utkną w długotrwałych sporach prawnych, gdy wygasa ich status pobytowy. Decyzja ta prawdopodobnie wpłynie także na negocjacje Cypru z Komisją Europejską dotyczące dodatkowych 40 milionów euro na zarządzanie granicami. Bruksela konsekwentnie apeluje do państw członkowskich o skracanie okresów zatrzymań i inwestowanie w programy dobrowolnego powrotu z pomocą; argumentacja Sądu wpisuje się w tę politykę.

Praktyczna wskazówka: przejrzyjcie wewnętrzne polityki mobilności, aby planowanie wyjazdu pracowników po zakończeniu zatrudnienia uwzględniało czas na załatwienie dokumentów podróży. Ponieważ kontrola sądowa się zaostrza, pracodawcy powinni spodziewać się surowszego nadzoru nad wszelkimi decyzjami o wycofaniu wsparcia korporacyjnego, które mogą prowadzić do zatrzymania.