USA przedłuża kontrowersyjną opłatę w wysokości 100 000 USD za wizę H-1B do 2027 roku, utrzymując presję na indyjskie źródła talentów

Biały Dom przedłużył prezydencką proklamację, która zabrania wjazdu do USA niektórym beneficjentom wiz H-1B, chyba że ich pracodawca uiści jednorazową opłatę w wysokości 100 000 USD. Środek ten, wprowadzony we wrześniu 2025 roku i obecnie kwestionowany w sądzie, będzie obowiązywał do 21 września 2027 roku. Polityka ta dotyczy zagranicznych specjalistów przebywających poza USA, którzy potrzebują wjazdu na podstawie statusu H-1B. Odnawianie wiz dla pracowników już przebywających w kraju jest zazwyczaj zwolnione z opłaty, jednak obywatele Indii ubiegający się o nowe zatwierdzenia lub oczekujący na wizę w konsulatach są bezpośrednio objęci tym obostrzeniem. Według danych administracji, opłata ta zmniejszyła liczbę zgłoszeń ze strony największych firm IT o ponad 90%. Przedłużenie obowiązywania przepisu następuje pomimo wyroku sądu okręgowego w Massachusetts z czerwca 2026 roku, który uchylił wymóg opłaty. Rząd złożył apelację, a Pierwszy Obwód sądowy odmówił zawieszenia wyroku, co pozostawia kwestię egzekwowalności przepisu w niejasnym stanie. Równolegle Izba Handlowa USA prowadzi spór prawny dotyczący opłaty przed Sądem Okręgowym w Waszyngtonie. Zarówno indyjskie giganty usług IT, jak i amerykańskie korporacje technologiczne muszą przygotować się na najgorsze scenariusze w planowaniu zatrudnienia, uwzględniając wyższe koszty początkowe, opóźnienia w wdrożeniach oraz możliwe odrzucenia wniosków o zwolnienie z opłaty. Mniejsze start-upy, które zatrudniają bezpośrednio z Indii, mogą uznać tę sześciocyfrową opłatę za barierę nie do pokonania. Prawnicy imigracyjni zalecają uwzględnienie tej opłaty w budżecie i śledzenie rozstrzygnięć sądowych. Dla zespołów zajmujących się mobilnością pracowników lista pilnych działań jest jasna: audyt pracowników przebywających poza USA, którzy muszą „aktywować” zatwierdzony wniosek, rozważenie przyspieszonego przetwarzania wniosków, aby zabezpieczyć daty podróży przed kolejnymi zmianami polityki, oraz poinformowanie menedżerów ds. rekrutacji o alternatywnych ścieżkach pozyskiwania talentów, takich jak transfery wewnątrzfirmowe na wizę L-1 czy korzystanie z ośrodków w Meksyku i Kanadzie.