Wzrost liczby ludności spada do 0,5% z powodu ograniczeń imigracyjnych

Tuż po rewizji NPR, kwartalny raport demograficzny Statystyki Kanady przedstawia jeszcze bardziej ponury obraz spowolnienia wzrostu populacji kraju. Na 1 lipca 2026 roku liczba mieszkańców wyniosła 41,8 miliona – to wzrost zaledwie o 189 425 w porównaniu z rokiem poprzednim. Ten 0,5-procentowy przyrost jest najwolniejszym wzrostem od lipca do lipca od czasów II wojny światowej i znacznie odbiega od szczytowego poziomu 2,8 procent zanotowanego w latach 2023-24. Działają tu dwie siły. Po pierwsze, IRCC obniżyło cel przyjęć stałych rezydentów na 2026 rok do 375 000, z ponad 430 000 sprzed dwóch lat. Po drugie, liczba NPR maleje z powodu ograniczeń w liczbie pozwoleń na naukę, zaostrzenia zasad dotyczących pozwoleń na pracę po ukończeniu studiów oraz nowych wytycznych LMIA, które zniechęcają do przyjazdu i sprzyjają wyjazdom. Statystyki Kanady odnotowały spadek populacji NPR o 154 614 rok do roku, przy czym największe spadki dotyczą osób w wieku 20-29 lat – grupy, na którą pracodawcy liczą przy obsadzaniu stanowisk na poziomie podstawowym. Wpływ na poszczególne regiony jest zróżnicowany. Alberta (+1,5 proc.) pozostaje najszybciej rosnącą prowincją Kanady, wspieraną przez migrację międzyprowincjonalną i zatrudnienie w sektorze energetycznym. Ontario i Kolumbia Brytyjska, które w dużej mierze polegają na napływie nowych mieszkańców, by utrzymać podaż siły roboczej, odnotowały wzrost odpowiednio o 0,3 proc. i 0,1 proc. Proces starzenia się społeczeństwa wznowił się w całym kraju: mediana wieku Kanadyjczyków wynosi obecnie 40,9 lat, w porównaniu do 40,5 sprzed dwóch lat. Dla firm wolniejszy wzrost oznacza bardziej napięty rynek krajowy – od sprzedaży detalicznej po wynajem mieszkań – a także sygnalizuje potencjalne presje płacowe w sektorach wysokich kwalifikacji, które tradycyjnie opierały się na szybkim napływie imigrantów. Pracodawcy planujący rozwój mogą więc potrzebować bardziej agresywnych strategii pozyskiwania talentów lub rozważyć rekrutację międzyprowincjonalną. Rządy stoją przed innym dylematem: spadająca liczba nowych mieszkańców łagodzi krótkoterminowe problemy z mieszkaniami i opieką zdrowotną, ale jednocześnie zmniejsza bazę podatkową finansującą te usługi. Z tego powodu nadchodzący w listopadzie Plan Poziomów Imigracji w Ottawie będzie uważnie obserwowany pod kątem sygnałów dotyczących ewentualnej zmiany polityki.