Podatek imigracyjny w wysokości 4000 franków zyskuje na popularności, gdy szwajcarscy biznesmeni włączają się do debaty

Publiczna i polityczna dyskusja na temat proponowanej opłaty w wysokości 4 000 CHF dla nowych imigrantów z UE nasiliła się 20 października 2026 roku, gdy przedsiębiorca z Zugu, Fredy Gantner, zaproponował wariant finansowany przez pracodawców. W artykule opublikowanym przez The Local, Gantner zasugerował, że firmy zatrudniające obywateli UE powinny wnosić składkę na zasadzie skali progresywnej — sięgającą do 225 000 CHF przy wynagrodzeniach rzędu 300 000 CHF — aby pokryć koszty infrastruktury związane ze wzrostem liczby mieszkańców. Pierwotny projekt uchwały parlamentu, zatwierdzony w zeszłym tygodniu przez Radę Stanów, przewiduje bezpośrednie obciążenie podatkiem nowych rezydentów z zagranicy. Zwolennicy argumentują, że środek ten mógłby przynieść rocznie 1,3 miliarda CHF na projekty mieszkaniowe i transportowe; krytycy ostrzegają, że naruszyłby umowy o swobodnym przepływie osób i zniechęciłby potrzebne talenty. Choć propozycja jest jeszcze daleka od wejścia w życie, już wpływa na planowanie mobilności korporacyjnej. Firmy zajmujące się relokacją informują, że kilka międzynarodowych koncernów analizuje scenariusze kosztowe w najgorszym wypadku, zwłaszcza dla stanowisk inżynierskich i farmaceutycznych na średnim szczeblu, które w dużej mierze opierają się na rekrutacji z UE. Start-upy obawiają się, że wersja opłaty ponoszonej przez pracodawcę utrudni im skalowanie działalności na rynkach międzynarodowych. Eksperci prawni podkreślają, że każda opłata skierowana do obywateli UE wymagałaby zgody Brukseli na mocy dwustronnej Umowy o Swobodnym Przepływie Osób. Sekretariat Stanu ds. Migracji (SEM) został poproszony o przygotowanie raportu oceniającego wpływ do lutego 2027 roku; źródła SEM wskazują, że wstępne analizy sygnalizują potencjalne naruszenia traktatowe. Jeśli sprawa będzie się rozwijać, zespoły HR mogą być zmuszone do renegocjacji pakietów relokacyjnych, aby pokryć podatek, lub ponownego rozważenia korzystania z pracowników dojeżdżających z Francji, Niemiec i Włoch, którzy obecnie są zwolnieni na mocy odrębnych porozumień.